3 ΜΑΡΤΙΟΥ 1957 : ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ

Είναι γνωστό πως ο Ελληνικός Κυπριακός λαός έδωσε σκληρούς αγώνες για την Ελευθερία και Ανεξαρτησία του μαχόμενος με αυταπάρνηση και ηρωισμό κατά των ΄Αγγλων αποικιοκρατών οι οποίοι ενώ παραχώρησαν αυτοδιάθεση στους λαούς των πρώην αποικιών τους συνέχιζαν να το αρνούνται αυτό με πείσμα για τους Κυπρίους.

΄Ενας από τους γνωστούς Κύπριους αγωνιστές του Απελευθερωτικού Αγώνα της Κύπρου εναντίον των ΄ Αγγλων στην περίοδο 1955-1959 ήταν και ο Γρηγόρης Αυξεντίου (1928-1957) , υπαρχηγός της ΕΟΚΑ ,γνωστός και με τα ψευδώνυμα «Ζήδρος» και «Σταυραετός του Μαχαιρά», ο οποίος έχασε τη ζωή του μαχόμενος κατά των ΄Αγγλων αποικιοκρατών, σαν σήμερα στις 3 Μαρτίου 1957, σε μάχη κοντά στο μοναστήρι του Μαχαιρά στην Κύπρο.

Τη μέρα αυτή , μετά από προδοσία, οι ΄Αγγλοι, αφού πληροφορήθηκαν το κρησφύγετό του, τον περικύκλωσαν με μεγάλη στρατιωτική δύναμη ενισχυμένη με μηχανοκίνητα και ελικόπτερα, και μετά από πολύωρη , σκληρή αλλά άνιση μάχη κατόρθωσαν να τον εξουδετερώσουν ρίχνοντας βενζίνη στο κρησφύγετό του όπου και τον έκαψαν ζωντανό.

Ο ηρωικός θάνατος του Κύπριου αγωνιστή Γρηγόρη Αυξεντίου συγκίνησε την Κύπρο , την Ελλάδα και ολόκληρο τον πολιτισμένο κόσμο και πολλοί ήταν οι γνωστοί ποιητές που αφιέρωσαν ποιήματά τους σ΄αυτόν . Ανάμεσά τους και ο Γιάννης Ρίτσος που έγραψε ένα υπέροχο ποίημα όπου εμφανίζεται ο Αυξεντίου στο κρησφύγετό του να αποχαιρετά τη μάνα του αποφασισμένος να θυσιαστεί για την Κύπρο. Ένα απόσπασμα αυτού του ποιήματος με τίτλο «Ο Αποχαιρετισμός» αναφέρει και τα εξής:

«ΑΝΤΕ, γριά μάνα, μην αρχίσεις τώρα τις κλάψες.Όχι ;/ ΄Ετσι σε θέλω Ρωμιά. Σου παίρνω, λες τη ζωή σου;/ Σου αφήνω την περφάνεια σου.Δε θα σε ιδεί ο εχτρός καμπουριασμένη./ Το ξέρω θα πείς: «Είμαι πέρφανη για το γιό μου - κάλιο μια φούχτα τιμημένη στάχτη/ παρά γονατισμένος ο λεβέντης μου». ΄Ετσι. Γειά σου μάνα».

24 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1986:Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΣΤΗ ΤΖΕΤ-ΟΪΛ, ΣΤΟ ΚΑΛΟΧΩΡΙ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ…

Μνήμες αγωνίας, πανικού και φόβου φέρνει στους Θεσσαλονικείς η σημερινή ημέρα καθώς σαν σήμερα , στις 24.2.1986, η πόλη και η ευρύτερη περιοχή της βρέθηκαν ξαφνικά και απρόσμενα ενώπιον μιας τεράστιας απειλής, της οποίας οι συνέπειες θα μπορούσε να ήταν ολέθριες καθώς το κακό αποτράπηκε μάλλον τυχαία παρά από ενέργειες και πράξεις των αρχών και των αρμοδίων υπηρεσιών τους…

Σαν σήμερα , στις 24 Φεβρουαρίου 1986 εκδηλώνεται πυρκαγιά στο σταθμό μεταφόρτωσης καυσίμων της ΤΖΕΤ-ΟΪΛ της εταιρείας Μαμιδάκη, που λειτουργούσε σε μικρή απόσταση από κατοικημένες περιοχές μεταξύ Θεσσαλονίκης και Καλοχωρίου , στη δυτική είσοδο της πόλης. Η πυρκαγιά εκδηλώθηκε στο χώρο των δεξαμενών πετρελαίου από σπινθήρες οξυγονοκόλλησης που χρησιμοποίησαν εργάτες τεχνικού συνεργείου χωρίς να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα στοιχειώδους ασφάλειας και προστασίας όπως επιβάλλεται με αυστηρότητα από τους καθιερωμένους κανονισμούς ασφάλειας σε μεγάλες βιομηχανικές εγκαταστάσεις υψηλού κινδύνου.

 Η φωτιά επεκτάθηκε αμέσως και με ταχύτητα στον υπόλοιπο χώρο των εγκαταστάσεων με αποτέλεσμα η Θεσσαλονίκη να ζήσει επτά εφιαλτικές μέρες ωσότου οι πυροσβέστες κατορθώσουν να τη σβήσουν ύστερα από υπεράνθρωπες προσπάθειες και κινδύνους …
Επρόκειτο για το «Ελληνικό Σεβέζο» και όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια , από τύχη δεν υπήρξαν οι συνέπειες της περιβαλλοντικής τραγωδίας που συνέβη εκεί το 1976, όταν από διαρροή στην ατμόσφαιρα δηλητηριώδους αερίου διοξίνης η μικρή πόλη της Βόρειας Ιταλίας υπέστη ανυπολόγιστες συνέπειες και καταστροφές.

 Από τις πρώτες ώρες της πυρκαγιάς στο Καλοχώρι της Θεσσαλονίκης,η προσοχή και ο φόβος όλων επικεντρώθηκε στη δεξαμενή υγρής αμμωνίας της βιομηχανίας «Sing» που βρισκόταν σε απόσταση 400 μ. από το σημείο που εκδηλώθηκε η φωτιά. Όμως λόγω του δυνατού αέρα η πυρκαγιά επεκτάθηκε στην κοντινή δεξαμενή Νο 8 που περιείχε 15.000 μ3 αργού πετρελαίου το οποίο ως πλέον εύφλεκτο πολλαπλασίασε τους κινδύνους απρόβλεπτων συνεπειών και εξελίξεων από ώρα σε ώρα προτού καν ληφθούν μέτρα για την απομάκρυνση του πληθυσμού από την ευρύτερη περιοχή . Η φωτιά επεκτάθηκε γρήγορα και στη δεξαμενή Νο 9 , ακολούθως στη δεξαμενή Νο 1 και στη δεξαμενή Νο 3 οπότε άρχισε προσπάθεια να μεταφορτωθεί η αμμωνία αλλά αυτό γινόταν με απελπιστική και εξοργιστική βραδύτητα για να κυριαρχήσει στα συνεργεία κατάσβεσης αγωνία και πανικός που μεταδόθηκε σε ολόκληρη την πόλη …

Η πυρκαγιά συνεχίστηκε και τις επόμενες μέρες για να σβήσει ύστερα από υπεράνθρωπες προσπάθειες τα μεσάνυχτα της 2ας Μαρτίου ύστερα από έναν φοβερό εφιάλτη επτά ημερών αφήνοντας πίσω της , πέρα από τις τεράστιες καταστροφές και πολλά αναπάντητα ερωτήματα για την ύπαρξη μέτρων αποτελεσματικής προστασίας της πόλης και των κατοίκων της σε περίπτωση μεγάλου βιομηχανικού ατυχήματος …

«MEA CULPA» : ΕΝΑ ΕΡΓΟ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΣ …

 Χθες βράδυ είχαμε την ευκαιρία στο Μέγαρο Μουσικής , εδώ στη Θεσσαλονίκη, να γνωρίσουμε ένα πραγματικά πρωτοποριακό έργο στον χώρο των Γραμμάτων και των Τεχνών που πέρα απ΄όλα τα άλλα μας συγκίνησε βαθύτατα αλλά και μας άλλαξε την εικόνα που πάει να δημιουργηθεί για τον τόπο μας και για τους ανθρώπους του στην κρίσιμη αυτή εποχή που περνάμε:

Μία μικρή ομάδα δημιουργών , με βάση το δραματοποιημένο έργο «MEA CULPA» του νέου συγγραφέα-σκηνοθέτη και ηθοποιού Κωνσταντίνου Ρόδη , με μουσική Μιχάλη Αβραμίδη, παρουσίασε ένα μέρος ενός συνολικού θεατρικού έργου βασισμένο σε αληθινή ιστορία μιας ελληνικής οικογένειας με παιδί με νοητική υστέρηση .

Πέρα όμως από το θεατρικό μέρος του έργου αυτού με το συγκινητικό περιεχόμενο που μας αγγίζει και μας ευαισθητοποιεί όλους, παρουσιάστηκε και το ηχητικό αλλά και το εκδοτικό μέρος του όλου έργου που αποτελεί πρωτοπορία ως συνολική παραγωγή που τιμά τη χώρα μας και ανοίγει νέους δρόμους έκφρασης στο χώρο των Γραμμάτων και Τεχνών .

  Στο δραματοποιημένο μέρος του έργου μετείχαν οι ηθοποιοί ΄Ελενα Αγγελοπούλου , Ιωάννης Κυφωνίδης , Λουκία Φραντζίκου , ο συγγραφέας Κωνσταντίνος Ρόδης  και ως guest  ο Μιχάλης Αβραμίδης και η Νατάσα Μποζίνη .

 Το βιβλίο εκδόθηκε από το νέο εκδοτικό οίκο «΄Απαρσις» και το συνοδεύει CD με ολόκληρο το δραματοποιημένο έργο το οποίο μπορούμε  να απολαύσουμε όλοι και κυρίως  άτομα με προβλήματα όρασης .
Το ηχητικό μέρος έχει  παραχθεί με εξαιρετική επιμέλεια από το STUDIO AMID και  τον σχεδιασμό με ειδικές προδιαγραφές για πολίτες με αναπηρία έχει κάνει  η Νατάσα Μποζίνη (που είχε και τον συντονισμό της εκδήλωσης) και ανάμεσα στις πολύ ενδιαφέρουσες ομιλίες μας έδινε και πληροφορίες για τις νέες τεχνολογίες που επιτρέπουν στην λογοτεχνία, την ενημέρωση και την εκπαίδευση, να ειναι προσβάσιμη ακόμη και για ανθρώπους με δυσλεξία, μειωμένη η απώλεια όρασης αλλά και πολλούς άλλους.

 Την όλη εκδήλωση ακολούθησαν ομιλίες με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, όπως  του εκδότη του οίκου «΄Απαρσις» Γεωργίου Ευσταθίου, της Dr Μαριάνας Χατζητόλιου-Βιλδιρίδη , του εκπροσώπου της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Γονέων και Κηδεμόνων ΑΜΕΑ Θεοδόση Γεωργιάδη ,της ηθοποιού ΄Ελενας Αγγελοπούλου ,του σκηνοθέτη και ηθοποιού Ιωάννη Κυφωνίδη και του συγγραφέα-σκηνοθέτη και ηθοποιού Κωνσταντίνου Ρόδη ενώ η όλη βραδιά έκλεισε με ερωτήσεις , τοποθετήσεις και απαντήσεις στα πολλά και σοβαρά προβλήματα που έχουν σχέση με το θέμα του έργου και την όλη συμπεριφορά μας στα άτομα ΑΜΕΑ …

 Πραγματικά αξίζουν πολλά συγχαρητήρια σε όλους τους δημιουργούς της πρωτοποριακής αυτής παραγωγής που τιμά τη χώρα αλλά και τη Θεσσαλονίκη όπου πρωτοπαρουσιάζεται . Με πολλές ευχές για κάθε επιτυχία που άλλωστε τη δικαιούται …

19.2.1878 : ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΟΤΑΝ Η ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΝΕΤΑΙ «ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ» ΤΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ …

 Όπως είναι γνωστό η σουλτανική Τουρκία , ο «Μεγάλος ασθενής» όπως ονομάστηκε , είχε περιέλθει κυριολεκτικά σε κώμα στα τέλη του 19ου αιώνα αλλά παρόλα αυτά αντιδρούσε σθεναρά στην παραχώρηση θρησκευτικών και πολιτικών δικαιωμάτων στους υπόδουλους ακόμα λαούς των Βαλκανίων. 

Η εμμονή της αυτή υπήρξε και η κύρια αιτία του Ρωσοτουρκικού πολέμου του 1877 ο οποίος άρχισε στις 11 Απριλίου 1877 με την προέλαση του ρωσικού στρατού από τη Ρουμανία και το Δούναβη για να καταλήξει νικηφόρα στο προάστιο του Αγίου Στεφάνου (σημερινό «Γεσίλκιοϊ») λίγο έξω από την Κωνσταντινούπολη . 
 

Στον πόλεμο αυτό οι Ρώσοι είχαν καλέσει προηγούμενα όλα τα βαλκανικά κράτη τα οποία είχαν ανοιχτά θέματα με την Τουρκία , να ταχθούν στο πλευρό τους για μια οριστική αντιμετώπιση του εθνικού τους προβλήματος με την απελευθέρωση των εδαφών όπου ζούσαν ακόμα υπόδουλοι στους Τούρκους λαοί . 

Στην έκκληση αυτή ανταποκρίθηκαν η Ρουμανία , η Σερβία και η Βουλγαρία , όχι όμως και η Ελλάδα παρόλο που είχε άλυτα εθνικά θέματα με τους Τούρκους στη Θεσσαλία , στην ΄Ηπειρο και στη Μακεδονία .

 Αποτέλεσμα ήταν η Ελλάδα, με πρωθυπουργό τον Επαμεινώνδα Δεληγιώργη , υπακούοντας στις εντολές της Αγγλίας να μείνει ουδέτερη στον Ρωτοτουρκικό του 1877 παρά τις πιέσεις των Ελλήνων για ενεργό συμμετοχή στο πλευρό των Ρώσων μαζί με τους άλλους Βαλκάνιους ομόδοξους λαούς. 

Μόνο όταν οι Ρώσοι έφτασαν νικητές έξω από την Κωνσταντινούπολη η Ελλάδα συνειδητοποίησε πως θα βρεθεί στο περιθώριο των εξελίξεων για να υπάρξουν κάποιες σπασμωδικές αντιδράσεις αλλά ήταν πλέον αργά αφού –όπως ήταν επόμενο- η αποχή της δεν προκάλεσε φιλικές διαθέσεις στους Ρώσους και στους συμμάχους τους…
 

Αποτέλεσμα ήταν σαν σήμερα , στις 19 Φεβρουαρίου/3 Μαρτίου 1878, να υπογραφεί στο προάστιο του Αγίου Στεφάνου της Κωνσταντινούπολης η ομώνυμη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου μεταξύ της νικήτριας Ρωσίας και της ηττημένης Τουρκίας στην οποία συνθήκη η Ελλάδα δεν είχε καμιά συμμετοχή ως ουδέτερη χώρα . 

Αντίθετα από τη Συνθήκη προέκυπτε η Μεγάλη Βουλγαρία με την απόσπαση της Ανατολικής Ρωμυλίας και ολόκληρης σχεδόν της Μακεδονίας και Θράκης η οποία με τον τρόπο αυτό αποκτούσε «διέξοδο» στον Εύξεινο Πόντο και στο Αιγαίο Πέλαγος . Επίσης η Σερβία καθίστατο ανεξάρτητο βασίλειο προσκυρώνοντας την περιοχή της Ναϊσσού και η Ρουμανία ανακηρυσσόταν επίσης ανεξάρτητο βασίλειο προσκυρώνοντας το «Δέλτα» του Δούναβη και τη Δοβρουτσά .
 

΄Ηταν τότε που απογοητευμένοι οι ΄Ελληνες της Μακεδονίας από το «εθνικό κέντρο» της Αθήνας , ξεσηκώθηκαν στη Μακεδονία και αναζήτησαν μόνοι την Ελευθερία τους . Και τον Φεβρουάριο του 1878 ένα στρατιωτικό σώμα με επικεφαλής το λοχαγό Κοσμά Δουμπιώτη (από τη Δουμπιά Χαλκιδικής) θα αποβιβαστεί στο Λιτόχωρο Πιερίας και θα κηρύξει επανάσταση κατά των Τούρκων εγκαθιστώντας μάλιστα και προσωρινή κυβέρνηση στο Λιτόχωρο με πρόεδρο τον Λιτοχωρίτη γιατρό Ευάγγελο Κοροβάγκο …

Ο ΧΙΤΛΕΡ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

Σαν σήμερα , στις 30 Ιανουαρίου 1933 , ακριβώς προ 80 ετών , ανήλθε στην εξουσία στη Γερμανία ο Αδόλφος Χίτλερ σε μία περίοδο για την Ευρώπη και τον κόσμο που είχε πολλά κοινά χαρακτηριστικά με την εποχή μας .
΄Ηταν Δευτέρα , λίγο μετά το μεσημέρι όταν ο Χίτλερ με τους υπουργούς του προσήλθε ενώπιον του 85χρονου προέδρου του Γερμανικού Ράϊχ στρατά...ρχη Πάουλ φον Χίντεμπουργκ για να δώσει τον νενομισμένο όρκο ως επικεφαλής της καγκελαρίας . Εκείνη η ημέρα και εκείνος ο άνθρωπος σημάδεψαν με ανεξίτηλα γράμματα και περιεχόμενο την ανθρώπινη ιστορία με καταστροφές και ερείπια αλλά και εκατομμύρια ανθρώπινα θύματα …

 

Όταν ανακοινώθηκε ότι ο Χίτλερ κατείχε πλέον τη θέση του καγκελαρίου , εκατομμύρια Γερμανοί σχημάτισαν φάλαγγες και επί ώρες βάδιζαν τραγουδώντας στους δρόμους των γερμανικών πόλεων κρατώντας αναμμένους πυρσούς συνοδευόμενοι από φιλαρμονικές που παιάνιζαν ανάλογα εμβατήρια …

 Ο Χίτλερ δεν κατέλαβε την εξουσία ως δικτάτορας αλλά ως «πρόεδρος» μιας κυβέρνησης συνασπισμού που προέκυψε μέσα από την οικονομική κρίση που μάστιζε τότε τη Γερμανία , στην οποία μάλιστα κυβέρνηση το κόμμα του κρατούσε μόνο τρία από τα ένδεκα υπουργεία. Μάλιστα ήταν φανερή η επιθυμία του να εμφανίζεται ότι επιθυμούσε την εξουσία απολύτως μέσα από νόμιμες διαδικασίες αλλά αυτό το ψεύδος δεν άργησε να αποκαλυφθεί .

Εδώ θα βρείτε και ένα αξιόλογο ιστορικο βιντεο

 

 Από τη στιγμή που πάτησε το πόδι του στην καγκελαρία απέδειξε πως δεν είχε καμία διάθεση να τηρήσει τους κανόνες του συμβατικού πολιτικού παιχνιδιού. Το πρώτο βήμα έγινε κιόλας την επόμενη μέρα όταν τα περιβόητα Τάγματα Εφόδου «SA» τις συλλήψεις κομμουνιστών και αντιφρονούντων ενώ με διάταγμα ανέστειλε όλες τις ατομικές ελευθερίες των πολιτών με πρόσχημα ότι η πυρκαγιά του Ράιχσταγκ , στις 27 Φεβρουαρίου 1933, ήταν το «σύνθημα» των κομμουνιστών για εξέγερση …
 

 Ο Γερμανός συγγραφέας Γιόζεφ Ροτ , που εγκατέλειψε τη χώρα του στις 30 Ιανουαρίου 1933 όταν ο Χίτλερ ορκίστηκε καγκελάριος στη Γερμανία, σε ένα γράμμα του στον Στέφαν Τσβάϊχ ανέφερε χαρακτηριστικά για το γεγονός :
«Καταφέραμε να αφήσουμε να βασιλέψει η βαρβαρότητα. Μην έχετε αυταπάτες. Θα κυβερνήσει η Κόλαση…»
Και δυστυχώς δικαιώθηκε πολύ γρήγορα από τις εξελίξεις …

(Σημ. Σήμερα ζούμε μία παρόμοια περίοδο με την εποχή που έφερε τον Χίτλερ στην εξουσία .Ας έχουμε το νου μας γιατί η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται ως φάρσα όπως κάποιοι ισχυρίζονται ,αλλά επαναλαμβάνεται ως …δράμα και καταστροφή ).
Α.Π

Μικρασιατική Καταστροφή -ΕΝΟΣ ΚΑΚΟΥ ΜΥΡΙΑ ΕΠΟΝΤΑΙ :

ΕΝΟΣ ΚΑΚΟΥ ΜΥΡΙΑ ΕΠΟΝΤΑΙ :

30.1.1923 :

Στο εθνικό δράμα της Μικρασιατικής Καταστροφής του ΄22 , το οποίο οι ιστορικοί και οι αναλυτές αξιολογούν χωρίς να υπερβάλλουν ότι υπήρξε αντίστοιχο σε σημασία και συνέπειες με την πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1453 , προστέθηκαν στη συνέχεια πολλά δυσάρεστα για να δικαιωθεί απόλυτα η ρήση «Ενός κακού μύρια έπονται»…


Στις 30 Ιανουαρίου 1923 , στα πλαίσια των διαβουλεύσεων για την υπογραφή Συνθήκης στη Λωζάννη μεταξύ της ταπεινωμένης Ελλάδας και της Τουρκίας του Κεμάλ , τέθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας θέμα «ανταλλαγής» πληθυσμών μεταξύ δύο χωρών προκαλώντας γενική κατακραυγή σε ολόκληρο τον κόσμο .

 Και αυτό χωρίς καν να ερωτηθούν ή να εκφράσουν παρόμοια επιθυμία για ξεριζωμό και μετακίνηση οι εκατοντάδες χιλιάδες των προσφύγων κυρίως της ελληνικής πλευράς που ενδόμυχα ήλπιζαν πως η «στοργική» Ευρώπη των Μεγάλων Δυνάμεων και η Κοινωνία των Εθνών θα φρόντιζαν να επανέλθουν ή να παραμείνουν στις προγονικές τους εστίες …

Όμως οι ελπίδες αυτές γρήγορα αποδείχθηκαν φρούδες και μετά από αλλεπάλληλες επαφές και συζητήσεις σε διμερές επίπεδο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας προχώρησε σε στάδιο εφαρμογής η πρόταση του εκπροσώπου της Κοινωνίας των Εθνών δρα Νάνσεν για την ανταλλαγή πέραν των αιχμαλώτων πολέμου και γηγενών πληθυσμών διαφορετικής εθνικότητας . Και η Ελληνική

Αντιπροσωπία με επικεφαλής τον Ελευθέριο Βενιζέλο , μην έχοντας άλλη λύση , αναγκάστηκε εκ των πραγμάτων να υπογράψει τη Σύμβαση περί υποχρεωτικής ανταλλαγής των πληθυσμών αφού η τουρκική αντιπροσωπία με κανένα τρόπο δεν δεχόταν την επαναπατρισμό των Ελλήνων προσφύγων στη Μικρά Ασία.

Σύμφωνα με τη μοναδική αυτή στην παγκόσμια Ιστορία Σύμβαση 1.290.000 ΄Ελληνες εγκατέλειψαν οριστικά τις εστίες τους στη Μικρά Ασία και στον Πόντο και έγιναν πρόσφυγες στην Ελλάδα , ενώ 480.000 συνολικά Τούρκοι αναγκάστηκαν να φύγουν από την Ελλάδα και να πάνε στην Τουρκία …

Ο μεγάλος ΄Ελληνας συγγραφέας Νίκος Καζαντζάκης , ο οποίος έζησε από κοντά το μικρασιατικό δράμα, στο μυθιστόρημά του «Οι αδελφοφάδες» να πως περιγράφει τη δραματική κατάσταση που ακολούθησε την υπογραφή της Συνθήκης Ανταλλαγής πληθυσμών το 1923 στους καταυλισμούς των Ελλήνων προσφύγων και στα ελληνικά χωριά στην ίδια την Τουρκία :
«…΄Ολοι οι ΄Ελληνες στην Ελλάδα , όλοι οι Τούρκοι στην Τουρκία ! … θρήνος σηκώθηκε μέσα στο χωριό… Δύσκολα, δύσκολα πολύ, μαθές, ξεκολνάει η ψυχή από τα γνώριμά της νερά κι από τα χώματα. Μας ξεριζώνουν !.. Ανάθεμα στους αίτιους !...Σήκωσε ο λαός τα χέρια στον ουρανό, σήκωσε βουή μεγάλη…»

Ο προσφυγικός Μικρασιατικός Ελληνισμός κατέφυγε στη «Μητέρα πατρίδα» Ελλάδα όπου , παρόλο ότι η υποδοχή δεν ήταν η πρέπουσα , μπόρεσε και ξεπέρασε τις τεράστιες δυσκολίες και διέπρεψε για να αποτελεί σήμερα ένα εκλεκτό κομμάτι του ελληνικού πληθυσμού στη χώρα .

Όμως οι Μικρασιάτες πρόσφυγες γρήγορα απέρριψαν τον χαρακτηρισμό για τις πατρίδες τους «Χαμένες Πατρίδες». Τις ονόμασαν «Αλησμόνητες Πατρίδες» τις οποίες ουδέποτε πρόκειται να ξεχάσουν και αυτοί και τα παιδιά τους …

 

Αγ. Πετρούπολη 1905. 200 διαδηλωτές νεκροί

(Απόσπασμα απο το βιβλίο μου "Η Επιστροφη" που κυκλοφορεί  από τις εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ)  

 

 

Κυριακή 9 Ιανουαρίου του 1905

 Κάπου 140 με 200 χιλιάδες βιομηχανικοί εργάτες της Αγίας Πετρουπολης, ευρισκόμενοι σε έσχατη ένδεια και αδυναμία να επιβιώσουν σε μια εποχή μάλιστα παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, επιχείρησαν από έξι σημεία της πόλης να πραγματοποιήσουν ειρηνική διαδήλωση διαμαρτυρίας κατευθυνόμενοι στα Χειμερινά Ανάκτορα του τσάρου Νικολάου Β΄. 

 

Bloody Sunday, Russian Revolution, 1905

Πίστευαν πως θα μπορούσαν να παραδώσουν ένα υπόμνημα στον ίδιο τον τσάρο με τα αιτήματά τους για οκτάωρη ημερήσια απασχόληση , για αύξηση των χαμηλών ημερομισθίων τους και για καθιέρωση καθολικής ψήφου όπως πίστευαν πως είχαν το δικαίωμα να απαιτούν (...)

Η φιλειρηνική εκδήλωση των εργατών θεωρήθηκε από τα Ανάκτορα εξέγερση και χτυπήθηκε σκληρά απο το στρατό και την αστυνομία του τσάρου .

 

 ΄Οταν οι διαδηλωτές πλησίασαν στη μεγάλη πλατεία των Χειμερινών Ανακτόρων με τον χαρακτηριστικό οβελίσκο στο κέντρο της, με σκοπό να επιδώσουν το υπόμνημα που είχαν ετοιμάσει , αξιωματικοί του τσάρου έδωσαν εντολή στο στρατό να στρέρψει τα όπλα ενάντια στους άοπλους εργάτες και τα γυναικόπαιδα που τους ακολουθούσαν . Στο μακελειό που ακολούθησε βρήκαν το θάνατο 200 διαδηλωτές και τραυματίστηκαν περίπου 800 από τις σφαίρες της ανακτορικής φρουράς ..."