Ο ΧΙΤΛΕΡ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

Σαν σήμερα , στις 30 Ιανουαρίου 1933 , ακριβώς προ 80 ετών , ανήλθε στην εξουσία στη Γερμανία ο Αδόλφος Χίτλερ σε μία περίοδο για την Ευρώπη και τον κόσμο που είχε πολλά κοινά χαρακτηριστικά με την εποχή μας .
΄Ηταν Δευτέρα , λίγο μετά το μεσημέρι όταν ο Χίτλερ με τους υπουργούς του προσήλθε ενώπιον του 85χρονου προέδρου του Γερμανικού Ράϊχ στρατά...ρχη Πάουλ φον Χίντεμπουργκ για να δώσει τον νενομισμένο όρκο ως επικεφαλής της καγκελαρίας . Εκείνη η ημέρα και εκείνος ο άνθρωπος σημάδεψαν με ανεξίτηλα γράμματα και περιεχόμενο την ανθρώπινη ιστορία με καταστροφές και ερείπια αλλά και εκατομμύρια ανθρώπινα θύματα …

 

Όταν ανακοινώθηκε ότι ο Χίτλερ κατείχε πλέον τη θέση του καγκελαρίου , εκατομμύρια Γερμανοί σχημάτισαν φάλαγγες και επί ώρες βάδιζαν τραγουδώντας στους δρόμους των γερμανικών πόλεων κρατώντας αναμμένους πυρσούς συνοδευόμενοι από φιλαρμονικές που παιάνιζαν ανάλογα εμβατήρια …

 Ο Χίτλερ δεν κατέλαβε την εξουσία ως δικτάτορας αλλά ως «πρόεδρος» μιας κυβέρνησης συνασπισμού που προέκυψε μέσα από την οικονομική κρίση που μάστιζε τότε τη Γερμανία , στην οποία μάλιστα κυβέρνηση το κόμμα του κρατούσε μόνο τρία από τα ένδεκα υπουργεία. Μάλιστα ήταν φανερή η επιθυμία του να εμφανίζεται ότι επιθυμούσε την εξουσία απολύτως μέσα από νόμιμες διαδικασίες αλλά αυτό το ψεύδος δεν άργησε να αποκαλυφθεί .

Εδώ θα βρείτε και ένα αξιόλογο ιστορικο βιντεο

 

 Από τη στιγμή που πάτησε το πόδι του στην καγκελαρία απέδειξε πως δεν είχε καμία διάθεση να τηρήσει τους κανόνες του συμβατικού πολιτικού παιχνιδιού. Το πρώτο βήμα έγινε κιόλας την επόμενη μέρα όταν τα περιβόητα Τάγματα Εφόδου «SA» τις συλλήψεις κομμουνιστών και αντιφρονούντων ενώ με διάταγμα ανέστειλε όλες τις ατομικές ελευθερίες των πολιτών με πρόσχημα ότι η πυρκαγιά του Ράιχσταγκ , στις 27 Φεβρουαρίου 1933, ήταν το «σύνθημα» των κομμουνιστών για εξέγερση …
 

 Ο Γερμανός συγγραφέας Γιόζεφ Ροτ , που εγκατέλειψε τη χώρα του στις 30 Ιανουαρίου 1933 όταν ο Χίτλερ ορκίστηκε καγκελάριος στη Γερμανία, σε ένα γράμμα του στον Στέφαν Τσβάϊχ ανέφερε χαρακτηριστικά για το γεγονός :
«Καταφέραμε να αφήσουμε να βασιλέψει η βαρβαρότητα. Μην έχετε αυταπάτες. Θα κυβερνήσει η Κόλαση…»
Και δυστυχώς δικαιώθηκε πολύ γρήγορα από τις εξελίξεις …

(Σημ. Σήμερα ζούμε μία παρόμοια περίοδο με την εποχή που έφερε τον Χίτλερ στην εξουσία .Ας έχουμε το νου μας γιατί η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται ως φάρσα όπως κάποιοι ισχυρίζονται ,αλλά επαναλαμβάνεται ως …δράμα και καταστροφή ).
Α.Π

Μικρασιατική Καταστροφή -ΕΝΟΣ ΚΑΚΟΥ ΜΥΡΙΑ ΕΠΟΝΤΑΙ :

ΕΝΟΣ ΚΑΚΟΥ ΜΥΡΙΑ ΕΠΟΝΤΑΙ :

30.1.1923 :

Στο εθνικό δράμα της Μικρασιατικής Καταστροφής του ΄22 , το οποίο οι ιστορικοί και οι αναλυτές αξιολογούν χωρίς να υπερβάλλουν ότι υπήρξε αντίστοιχο σε σημασία και συνέπειες με την πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1453 , προστέθηκαν στη συνέχεια πολλά δυσάρεστα για να δικαιωθεί απόλυτα η ρήση «Ενός κακού μύρια έπονται»…


Στις 30 Ιανουαρίου 1923 , στα πλαίσια των διαβουλεύσεων για την υπογραφή Συνθήκης στη Λωζάννη μεταξύ της ταπεινωμένης Ελλάδας και της Τουρκίας του Κεμάλ , τέθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας θέμα «ανταλλαγής» πληθυσμών μεταξύ δύο χωρών προκαλώντας γενική κατακραυγή σε ολόκληρο τον κόσμο .

 Και αυτό χωρίς καν να ερωτηθούν ή να εκφράσουν παρόμοια επιθυμία για ξεριζωμό και μετακίνηση οι εκατοντάδες χιλιάδες των προσφύγων κυρίως της ελληνικής πλευράς που ενδόμυχα ήλπιζαν πως η «στοργική» Ευρώπη των Μεγάλων Δυνάμεων και η Κοινωνία των Εθνών θα φρόντιζαν να επανέλθουν ή να παραμείνουν στις προγονικές τους εστίες …

Όμως οι ελπίδες αυτές γρήγορα αποδείχθηκαν φρούδες και μετά από αλλεπάλληλες επαφές και συζητήσεις σε διμερές επίπεδο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας προχώρησε σε στάδιο εφαρμογής η πρόταση του εκπροσώπου της Κοινωνίας των Εθνών δρα Νάνσεν για την ανταλλαγή πέραν των αιχμαλώτων πολέμου και γηγενών πληθυσμών διαφορετικής εθνικότητας . Και η Ελληνική

Αντιπροσωπία με επικεφαλής τον Ελευθέριο Βενιζέλο , μην έχοντας άλλη λύση , αναγκάστηκε εκ των πραγμάτων να υπογράψει τη Σύμβαση περί υποχρεωτικής ανταλλαγής των πληθυσμών αφού η τουρκική αντιπροσωπία με κανένα τρόπο δεν δεχόταν την επαναπατρισμό των Ελλήνων προσφύγων στη Μικρά Ασία.

Σύμφωνα με τη μοναδική αυτή στην παγκόσμια Ιστορία Σύμβαση 1.290.000 ΄Ελληνες εγκατέλειψαν οριστικά τις εστίες τους στη Μικρά Ασία και στον Πόντο και έγιναν πρόσφυγες στην Ελλάδα , ενώ 480.000 συνολικά Τούρκοι αναγκάστηκαν να φύγουν από την Ελλάδα και να πάνε στην Τουρκία …

Ο μεγάλος ΄Ελληνας συγγραφέας Νίκος Καζαντζάκης , ο οποίος έζησε από κοντά το μικρασιατικό δράμα, στο μυθιστόρημά του «Οι αδελφοφάδες» να πως περιγράφει τη δραματική κατάσταση που ακολούθησε την υπογραφή της Συνθήκης Ανταλλαγής πληθυσμών το 1923 στους καταυλισμούς των Ελλήνων προσφύγων και στα ελληνικά χωριά στην ίδια την Τουρκία :
«…΄Ολοι οι ΄Ελληνες στην Ελλάδα , όλοι οι Τούρκοι στην Τουρκία ! … θρήνος σηκώθηκε μέσα στο χωριό… Δύσκολα, δύσκολα πολύ, μαθές, ξεκολνάει η ψυχή από τα γνώριμά της νερά κι από τα χώματα. Μας ξεριζώνουν !.. Ανάθεμα στους αίτιους !...Σήκωσε ο λαός τα χέρια στον ουρανό, σήκωσε βουή μεγάλη…»

Ο προσφυγικός Μικρασιατικός Ελληνισμός κατέφυγε στη «Μητέρα πατρίδα» Ελλάδα όπου , παρόλο ότι η υποδοχή δεν ήταν η πρέπουσα , μπόρεσε και ξεπέρασε τις τεράστιες δυσκολίες και διέπρεψε για να αποτελεί σήμερα ένα εκλεκτό κομμάτι του ελληνικού πληθυσμού στη χώρα .

Όμως οι Μικρασιάτες πρόσφυγες γρήγορα απέρριψαν τον χαρακτηρισμό για τις πατρίδες τους «Χαμένες Πατρίδες». Τις ονόμασαν «Αλησμόνητες Πατρίδες» τις οποίες ουδέποτε πρόκειται να ξεχάσουν και αυτοί και τα παιδιά τους …

 

Αγ. Πετρούπολη 1905. 200 διαδηλωτές νεκροί

(Απόσπασμα απο το βιβλίο μου "Η Επιστροφη" που κυκλοφορεί  από τις εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ)  

 

 

Κυριακή 9 Ιανουαρίου του 1905

 Κάπου 140 με 200 χιλιάδες βιομηχανικοί εργάτες της Αγίας Πετρουπολης, ευρισκόμενοι σε έσχατη ένδεια και αδυναμία να επιβιώσουν σε μια εποχή μάλιστα παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, επιχείρησαν από έξι σημεία της πόλης να πραγματοποιήσουν ειρηνική διαδήλωση διαμαρτυρίας κατευθυνόμενοι στα Χειμερινά Ανάκτορα του τσάρου Νικολάου Β΄. 

 

Bloody Sunday, Russian Revolution, 1905

Πίστευαν πως θα μπορούσαν να παραδώσουν ένα υπόμνημα στον ίδιο τον τσάρο με τα αιτήματά τους για οκτάωρη ημερήσια απασχόληση , για αύξηση των χαμηλών ημερομισθίων τους και για καθιέρωση καθολικής ψήφου όπως πίστευαν πως είχαν το δικαίωμα να απαιτούν (...)

Η φιλειρηνική εκδήλωση των εργατών θεωρήθηκε από τα Ανάκτορα εξέγερση και χτυπήθηκε σκληρά απο το στρατό και την αστυνομία του τσάρου .

 

 ΄Οταν οι διαδηλωτές πλησίασαν στη μεγάλη πλατεία των Χειμερινών Ανακτόρων με τον χαρακτηριστικό οβελίσκο στο κέντρο της, με σκοπό να επιδώσουν το υπόμνημα που είχαν ετοιμάσει , αξιωματικοί του τσάρου έδωσαν εντολή στο στρατό να στρέρψει τα όπλα ενάντια στους άοπλους εργάτες και τα γυναικόπαιδα που τους ακολουθούσαν . Στο μακελειό που ακολούθησε βρήκαν το θάνατο 200 διαδηλωτές και τραυματίστηκαν περίπου 800 από τις σφαίρες της ανακτορικής φρουράς ..."

16 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1973 : ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ …

 Στις 16 Νοεμβρίου 1973 άρχισαν να καταφτάνουν στην Πολυτεχνική Σχολή Θεσσαλονίκης κατά ομάδες ή και μεμονωμένοι φοιτητές και από άλλες σχολές του πανεπιστημίου . Συγκεντρώθηκαν περίπου 800 ως το μεσημέρι και 2.500 ως νωρίς το βράδυ χωρίς να παρέμβει η Αστυνομία. Μάλιστα σε κάποια φάση οι άνδρες της Αστυνομίας αποσύρονται τελείως από την περιοχή...

To γεγονός που εντυπωσίασε αλλά και προβλημάτισε πολλούς από τους επικεφαλής της συγκέντρωσης

Οι συγκεντρωμένοι φοιτητές , σε χαμηλούς τόνους αρχικά και σε υψηλότερους τόνους στη συνέχεια , άρχισαν να φωνάζουν διάφορα συνθήματα που ξεκίνησαν ως αμιγώς συνδικαλιστικά και κατέληξαν γρήγορα σε πολιτικά-αντιδικτατορικά , όταν ζεστάθηκε η ατμόσφαιρα και άρχισε να οργανώνεται ο χώρος της συγκέντρωσης και της κατάληψης.

 Στη συνέχεια οι φοιτητές εξέλεξαν εκπροσώπους από κάθε Σχολή οι οποίοι συγκρότησαν τη Συντονιστική Επιτροπή κατάληψης και αμέσως μετά κυκλοφόρησε η ακόλουθη ανακοίνωση:
«Σας μιλούμε από την πρώτη ελεύθερη γωνιά της Θεσσαλονίκης.

 Εμείς οι φοιτητές της Θεσσαλονίκης , σήμερα 16 Νοεμβρίου, καταλάβαμε το κτίριο του Πολυτεχνείου για να εκφράσουμε την αντίθεσή μας στη Χούντα που καταπιέζει όλο τον ελληνικό λαό, διατρανώνοντας την πίστη μας στο δίκαιο αγώνα μας και σίγουροι πως το τέλος των προσπαθειών μας θα στεφθεί από επιτυχία.
Κάτω ο φασισμός
Ζήτω η Δημοκρατία»
Πρώτη φροντίδα της Συντονιστικής Επιτροπής ήταν στη συνέχεια η συγκρότηση των απαραίτητων επιτροπών για την περιφρούρηση της συγκέντρωσης , για τον εφοδιασμό με τα στοιχειώδη τρόφιμα και φάρμακα , για την ιατρική περίθαλψη και για την επικοινωνία ενώ οργανώθηκε και γραφείο Τύπου .

Στις 8 το βράδυ άρχισε να λειτουργεί και ραδιοφωνικός σταθμός , μικρής όμως εμβέλειας, με συχνότητα 1.450 χιλιόκυκλους όπου εντάχθηκαν η φοιτήτρια της Πολυτεχνικής Κλεοπάτρα Παπαγεωργίου , ο φοιτητής της Φυσικομαθηματικής Ανδρέας Παπαντωνίου και ο δημοσιογράφος Τάκης Σιούμπουρας ενώ στο γραφείο Τύπου – όπου βοήθησε και ο δημοσιογράφος Τάκης Καϊσης – τοποθετήθηκαν οι: Π.Ερμείδης , Γ.Καστούρας, Γ.Μιαούλης κ.ά.

 Ένα από τα πρώτα μηνύματα που μετέδωσε ο ραδιοφωνικός σταθμός της Πολυτεχνικής ανέφερε:
«Προσοχή , προσοχή !
Εδώ ραδιοφωνικός σταθμός του ελεύθερου πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Σας μιλούμε από το Πολυτεχνείο Θεσσαλονίκης. Βρισκόμαστε στο τρίτο προπύργιο της νέας ελεύθερης Ελλάδας. Σας μεταφέρουμε τον αγωνιστικό παλμό χιλιάδων φοιτητών της Θεσσαλονίκης.

Αυτή τη στιγμή επαληθεύουμε την παράδοση που μας θέλει στην πρώτη γραμμή του αγώνα για την λαϊκή κυριαρχία»

Τις επόμενες ώρες , συνεχώς και χωρίς καμιά διακοπή, και ενώ η ατμόσφαιρα στο Πολυτεχνείο ήταν ζεστή από τις συνεχείς εκδηλώσεις των φοιτητών και τα συνθήματα , ακολούθησαν και άλλα μηνύματα με κλιμακούμενη ένταση που καλούσαν τον λαό σε εξέγερση κατά της Χούντας …

΄΄ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ...θερμώ ΄΄ στο Βαφοπούλειο

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

 Την Δευτέρα 5 Νοεμβρίου 2012 και ώρα 8 μ.μ. θα παρουσιαστεί στο Βαφοπούλειο Πολιτιστικό Κέντρο στη Θεσσαλονίκη το τρίτομο έργο "ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ... εν θερμώ" του συγγραφέα-ιστορικού Απόστολου Παπαγιαννόπουλου (Εκδόσεις ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ- παιδεία) το οποίο καλύπτει ολόκληρο τον συγκλονιστικό 20 αιώνα της Θεσσαλονίκης από την Απελευθέρωση ως τις μέρες μας .

Τον συγγραφέα και το έργο του θα παρουσιάσουν οι γνωστοί δημοσιογράφοι της Θεσσαλονίκης Φαίδωνας Γιαγκιόζης και Παύλος Νεράτζης ενώ ο συγγραφέας θα κάνει λόγo για την ... εν θερμώ συγγραφή του ιστορικού έργου του που όμως βλέπει και εξετάζει τα ιστορικά δρώμενα με την απαραίτητη σοβαρότητα και ψυχρή αντικειμενικότητα. Η Είσοδος είναι ελεύθερη

26 0κτωβρίου 1912 Η Θεσσαλονίκη απελευθερώνεται

Στις 26 Οκτωβρίου 1912 , σαν σήμερα ακριβώς εδώ και 100 χρόνια , η Θεσσαλονίκη , η πόλη που ίδρυσε ο βασιλιάς της Μακεδονίας Κάσσανδρος το 315 π.Χ. ως πρωτεύουσα του Μακεδονικού βασιλείου , μετά από μία μακρά σκοτεινή περίοδο σκλαβιάς και υποτέλειας στους Τούρκους διάρκειας 482 χρόνων , επανέρχεται και ενσωματώνεται στον εθνικό κορμό , γεγονός που χαιρετίστηκε με χαρά , συγκίνηση και εθνικό ενθουσιασμό από τους ΄Ελληνες κατοίκους της Θεσσαλονίκης και όλης της Ελλάδας .

Αργά το βράδυ Ελληνική Επιτροπή με επικεφαλείς- πληρεξούσιους του διαδόχου και αρχιστρατήγου Κωνσταντίνου τους αξιωματικούς Βίκτωρα Δούσμανη και Ιωάννη Μεταξά έφτασαν στο Διοικητήριο μεταφέροντας την οριστική πρόταση εκ μέρους του διαδόχου στον Τούρκο αρχιστράτηγο Χασάν Ταξίν Πασά για να διατυπωθεί αμέσως στη συνέχεια το κείμενο του σχετικού Πρωτοκόλλου Παράδοσης της πόλης της Θεσσαλονίκης στον Ελληνικό στρατό .

Το κείμενο του Πρωτοκόλλου συνετάγη ιδιοχείρως από τον έφεδρο τότε δεκανέα ΄Ιωνα Δραγούμη στα ελληνικά και στα γαλλικά και ανέφερε μεταξύ άλλων τον τρόπο παράδοσης του οπλισμού των Τούρκων στρατιωτών , τον τόπο συγκέντρωσης και περιορισμού των Τούρκων αιχμαλώτων , τον τρόπο παράδοσης των τουρκικών πυροβόλων και μηχανημάτων κλπ ενώ συμφωνήθηκε οι χωροφύλακες και η Οθωμανική αστυνομία να συνεχίσουν την υπηρεσία τους ως ότου προκύψει νέα διαταγή .

Το παραπάνω Πρωτόκολλο συνόδευε και ένα άλλο «προσαρτημένο» με 6 άρθρα , το οποίο αναφερόταν στον τρόπο εισόδου στην πόλη των ελληνικών στρατευμάτων , στην παροχή τροφής στους Τούρκους στρατιώτες κλπ

      

Μετά την υπογραφή του Πρωτοκόλλου παράδοσης της πόλης , ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου μέραρχος Παναγιώτης Δαγκλής αναλαμβάνει καθήκοντα στο κτίριο του Διοικητηρίου , ενώ ο λοχαγός του Μηχανικού Αθανάσιος Εξαδάκτυλος («Αθανάσιος Αντωνίου» κατά το Μακεδονικό Αγώνα) μαζί με τον ένθερμο πατριώτη ΄Ιωνα Δραγούμη κατευθύνονται στο Ελληνικό Γενικό Προξενείο της παραλίας , όπου σε ατμόσφαιρα ενθουσιώδη υψώνουν , στο μπαλκόνι του κτιρίου την ελληνική σημαία .

Με παρόμοιο τελετουργικό τρόπο εν μέσω χειροκροτημάτων και επευφημιών ο Αλέξανδρος Ζάννας ,με τη βοήθεια κάποιου ναυτικού , υψώνει την ελληνική σημαία στην κορυφή του Λευκού Πύργου .
Στη συνέχεια και κάτω από ραγδαία βροχή , που όμως δεν ήταν ικανή να αποτρέψει τον ελληνικό πληθυσμό από το να πλημμυρίσει τους δρόμους ,μπαίνει στην πόλη από την οδό «Μεμλεκέτ Μπαχτσεσή» (σημερινή 26^ης Οκτωβρίου)η μεραρχία του στρατηγού Κλεομένη Κλεομένους με 3.000 άνδρες και στρατωνίζεται στα δυτικά της πόλης κοντά στο Σιδηροδρομικό Σταθμό.

 Παράλληλα ο στρατηγός Κωνσταντίνος Καλλάρης με την ΙΙη Μεραρχία του πραγματοποιεί ταχύτατα «κυκλωτική»κίνηση στη Θεσσαλονίκη και καταλαμβάνει την περιοχή της Μπάλτσας(Μελισσοχωρίου) αποτρέποντας κάθε προοπτική ή δυνατότητα να βρει διέξοδο προς βορρά και βορειοανατολικά ο τουρκικός στρατός αναγκάζοντας τελικά τον Τούρκο αρχιστράτηγο να αποδεχθεί την πλήρη παράδοση της πόλης …

Στις 29 Οκτωβρίου 1912 , με νέα τμήματα στρατού, μπαίνει στην πόλη ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄, που εγκαθίσταται στην περιοχή «Εξοχών» της Θεσσαλονίκης , στο αρχοντικό Χατζηλαζάρου , ενώ ο διάδοχος Κωνσταντίνος και το επιτελείο του εγκαταστάθηκαν στο Ξενοδοχείο «Σπλέντιτ» στην παραλία .

Στη συνέχεια ο Στρατηγός Καλλάρης ορίστηκε πρώτος Στρατιωτικός Διοικητής των ελληνικών στρατευμάτων της ελεύθερης Θεσσαλονίκης  μέχρι να αναχωρήσει με τη Μεραρχία του για την Ήπειρο με στόχο την κατάληψη των Ιωαννίνων  και να τον αντικαταστήσει ο πρίγκιπας Νικόλαος 

Πολιτικός Διοικητής της Θεσσαλονίκης και των –ονομαζόμενων – «Νέων Χωρών» ορίστηκε ο εκ Βεροίας καταγόμενος Κωνσταντίνος Ρακτιβάν ενώ για λόγους σκοπιμότητας και προσωρινά διατηρήθηκε στη θέση του και ο Τούρκος δήμαρχος της πόλης Οσμάν Σαϊτ Ιμπέλ Χακή μπέης . 

Στις 30 Οκτωβρίου 1912 έγινε λαμπρή δοξολογία για την Απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης στο ναό του Αγίου Μηνά , στην οποία χοροστάτησε ο τότε μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Γεννάδιος(1912-1951) , ο οποίος είχε αναλάβει τα καθήκοντά του στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης μόλις το Μάϊο λίγους μήνες πριν από την Απελευθέρωση της πόλης .

Την ίδια ημέρα , στις 26 0κτωβρίου 1912 , ταξιαρχία του ελληνικού ιππικού ύστερα από μάχη απελευθερώνει το Λαγκαδά ενώ την επομένη 27 Οκτωβρίου , ο οπλαρχηγός του Μακεδονικού Αγώνα καπετάν Δούκας , σε συνεργασία με τμήματα του ελληνικού τακτικού στρατού απελευθερώνει και τη Μοναστική Πολιτεία του Αγίου ΄Ορους …

ΕΛΕΓΕ ΚΑΙ Ο ΣΤΑΛΙΝ ΑΣΤΕΙΑ

(Είναι ένα απόσπασμα απο το πρόσφατο βιβλίο μου
"Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ" Εκδ.ΔΙΟΠΤΡΑ ,2012)

 Δεν είναι να γράψεις κάτι για το Στάλιν και την άλλη ώρα θα σε πάρουν παραμάζωμα οι "ζηλωτές" της εξουσίας και του έργου του .΄Ομως και αυτός έλεγε αστεία και μάλιστα σε πολλά απο αυτά πρωταγωνιστής ήταν ο ίδιος και γελούσε με τρανταχτό -όπως λένε- γέλιο κάτω απο τις μεγάλες μαύρες μουστάκες του . Να ένα απο αυτά :

"Κάποτε -διηγείται ο ίδιος ο Στάλιν- τον επισκέφθηκε ...

στο Κρεμλίνο μια πολυμελής αντιπροσωπεία Γεωργιανών για να του εκθέσει ένα σοβαρό αίτημα . ΄Οταν οι συμπατριώτες του παρουσίασαν το θέμα και η ακρόαση τελείωσε άρχισαν να αποχωρούν.

 

Τότε ο Στάλιν ψάχνει να βρει την πίπα του και δεν τη βρίσκει πουθενά . Καλεί αμέσως τον επίσης Γεωργιανό Λαβρέντι Μπέρια , αρχηγό της μυστικής σοβιετικής αστυνομίας , και του λέει :

 

"Πιάσε την αντιπροσωπεία και βρες ποιός πήρε την πίπα μου" . Ο Μπέρια φεύγει αμέσως για να εκτελέσει την εντολή , αλλά ο Στάλιν ψάχνοντας καλύτερα στο γραφείο του βρίσκει την πίπα του κάτω από ένα βιβλίο . Φωνάζει τότε τον Μπέρια και του λέει: " Σταμάτα . Βρήκα την πίπα μου" .

 

"Πολύ αργά", απαντάει ο Μπέρια ," η μισή αντιπροσωπεία παραδέχθηκε ότι πήρε την πίπα σου και η άλλη μισή πέθανε στην ανάκριση ..."