Με ευκαιρία της Παγκόσμιας Διάσκεψης γιά το Κλίμα που αρχίζει σήμερα στο "πληγωμένο" απ την ισλαμοτρομοκρατία Παρίσι θυμήθηκα ένα παλιό γνωμικό της Κένυας που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση από τις βαρύγδουπες δηλώσεις των επαγγελματιών περιβαλλοντολόγων. Είπαν λοιπόν οι Κενυάτες για τον κόσμο που μας περιβάλλει: "Δεν κληρονομήσαμε τη γη απ΄τους γονείς μας Τη δανειστήκαμε απ΄τα παιδιά μας ..."

ΓΥΡΙΣΑΜΕ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΣΟΥΛΕΪΜΑΝ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΗ... Εικόνα από τη χθεσινή Σύνοδο Κορυφής των 28 κρατών-μελών της ΕυρωπαΊκής ΄Ενωσης στις Βρυξέλλες γιά το "προσφυγικό" ζήτημα λίγες μέρες μετά την καράρριψη ρωσικού πολεμικού αεροπλάνου από την Τουρκία στα σύνορα Τουρκίας- Συρίας που ανέβασε στο κόκκινο την ένταση στην περιοχή ... Στην αίθουσα συνεδριάσεων από τη μιά σε μεγάλες μαξιλάρες ξαπλωμένος ο Βεζύρης Αχμέτ Νταβούτογλου να καπνίζει ναργιλέ χαμογελώντας πονηρά και από την άλλη οι 28 ηγέτες των Ευρωπαϊκών κρατών- μελών της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης, γονατιστοί στο πάτωμα με το κεφάλι σκυμένο σε στάση πλήρους υποταγής να εκλιπαρούν τον Τούρκο Βεζύρη να φανεί μεγαλόψυχος και να σταματήσει το δουλεμπόριο που με τις ευλογίες του σουλτάνου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν (ο Αλλάχ να κόβει από μας μέρες και να του δίνει χρόνια...) ασκείται στην Τουρκία με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες που πλημμύρησαν την Ευρώπη αναζητώντας μία καλύτερη ζωή Επιστρέψαμε δηλαδή στον 16ο αιώνα και στα χρόνια του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή και του Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσσα με την Ευρώπη να αποκαλύπτει και πάλι το πραγματικό της πρόσωπο ...

ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ ΚΑΙ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ ... Χθες βράδυ έζησα ξανά τα χρόνια της νιότης μου βλέποντας στην ΕΡΤ την όμορφη και αξέχαστη ταινία "Το κορίτσι με τα μαύρα" του Μιχάλη Κακογιάννη με κύριους πρωταγωνιστές την ΄Ελλη Λαμπέτη και τον Δημήτρη Χορν που γυρίστηκε στην ΄Υδρα το καλοκαίρι του 1955 και προβλήθηκε στους κινηματογράφους στα τέλη Μαρτίου 1956. Στην ίδια ταινία έπαιζαν και άλλοι αξιόλογοι ηθοποιοί όπως ο Θανάσης Βέγγος, ο Γιώργος Φούντας, ο Ανέστης Βλάχος κ.ά. ενώ η μουσική ήταν του Αργύρη Κουνάδη. Αργότερα έμαθα πως η ταινία αυτή γυρίστηκε με πολύ λίγα χρήματα και με μία μόνο κάμερα ... Μαθητής τότε του Γυμνασίου -καθώς θυμάμαι- μου άρεσε πολύ ο κινηματογράφος και δεν έχανα καλή ταινία ελληνική ή ξένη που να μην την δω. Αυτή όμως η ταινία μου εντυπωσίασε κυρίως από το παίξιμο των δύο αξέχαστων ηθοποιών , της υπέροχης ΄Ελλης Λαμπέτη και του Δημήτρη Χορν που τότε ήταν ζευγάρι και στη ζωή... Βρήκα λοιπόν (δεν θυμάμαι που) τη διεύθυνση του Δημήτρη Χορν και του έστειλα ένα γράμμα γράφοντας πόσο μου άρεσε η ταινία, το θέμα, η μουσική και κυρίως το παίξιμο αυτού και της ΄Ελλης Λαμπέτη. Δεν πέρασαν παρά μόνο λίγες μέρες και ο Χορν μου έστειλε σε απάντηση μία μεγάλη φωτογραφία του με ιδιόχειρη αφιέρωση που έγραφε "Στον κύριο Απόστολο Παπαγιαννόπουλο με εγκάρδιους χαιρετισμούς" ...' Τη φωτογραφία αυτή την έχω κάνει κάδρο και την έχω βάλει σε περίοπτη θέση στο σπίτι μου γιά να τη βλέπω κάθε μέρα. ΄Ημουν μικρός τότε και ήταν η πρώτη φορά που ένας διάσημος άνθρωπος απευθυνόμενος σ΄έναν μαθητή γυμνασίου όπως εγώ με αποκαλούσε "κύριο" και αυτό με είχε πραγματικά εντυπωσιάσει και συγκινήσει ευχάριστα ... Και χθες βράδυ που προβλήθηκε στην ΕΡΤ η υπέροχη εκείνη ταινία γύρισα δεκάδες χρόνια πίσω και αισθάνθηκα πραγματικά να ζω όπως τότε τα ίδια γεγονότα της ταινίας με τα ίδια αισθήματα ...

ΕΝΩ ΠΛΗΣΙΑΖΟΥΝ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ... Καθώς τελειώνει ο Νοέμβρης και μπαίνουμε σε δύο μέρες στον Δεκέμβρη, το μήνα των Χριστουγέννων, αισθάνομαι γιά πρώτη φορά ένα περίεργο αίσθημα θλίψης και οργής εν όψει των εορτών που ομολογώ πως παρόμοιο αίσθημα δεν συνέβη ποτέ στα προηγούμενα χρόνια της ζωής μου όπου πέρασα δύσκολες και πολύ δύσκολες καταστάσεις. Ανατρέχοντας στον περσινο χρόνο τέτοιες μέρες βρήκα την απάντηση και την επαναλαμβάνω και σήμερα καθώς όχι μόνο ισχύει αλλά θαπρεπε να είναι και περισσότερο αυστηρή και οργισμένη ... "Βλέπω και ακούω τώρα στην TV χριστουγεννιάτικα τραγούδια για παιδιά από την DEUTSHE WELLE (Ντόϊτσε Βέλε) της Γερμανίας και λέω μέσα μου πως η φτωχή Ελλάδα του Ευρωπαϊκού Νότου , η χώρα με τους ανάξιους και επικίνδυνους πολιτικούς που την οδήγησαν στα χάλια που ζούμε, βοήθησε με το παραπάνω τους Γερμαναράδες στην ευμάρειά τους καθώς πλουτίζουν απ΄τη δική μας φτώχεια και μας κουνούν και το δάκτυλο από πάνω ... ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ είναι η απάντησή μας ..."

ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΔΙΑΨΕΥΔΟΥΝ ΤΗΝ ΡΕΠΟΥΣΗ ... Οι Τούρκοι υποδέχθηκαν σήμερα τον Παναθηναϊκό στη Σμύρνη στον αγώνα μπάσκετ με την τοπική ομάδα Κορσίγιακα αναρτώντας ένα τεράστιο πανώ στο οποίο αναγραφόταν η ημερομηνία "9 Σεπτεμβρίου 1922" που οι Τούρκοι μπήκαν στη Σμύρνη και την κατέστρεψαν κατασφαζοντας τους ΄Ελληνες κατοίκους της...... Αυτοί είναι ειλικρινείς και υπερηφανεύονται γιά την βαρβαρότητα και τη θηριωδία τους. Μόνη πιά η Ρεπούση συνεχίζει να επιμένει πως απλά υπήρξε "συνωστισμός¨" στην παραλία της Σμύρνης...

Ο ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ ΕΘΕΣΕ ΤΟ ΘΕΜΑ ΣΤΙΣ 27.11.1944 ... Οι Γερμανοί από την λήξη του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου ως και σήμερα, παρά το ότι στο διάστημα αυτό έλαβαν χώρα επίσημες Διασκέψεις και ελήφθησαν οι αναγκαίες αποφάσεις, αντιδρούν με αόριστες και αστήρικτες απόψεις και θέσεις στο αίτημα της Ελλάδας να καταβληθούν εκ μέρους τους οι από τις συνθήκες καθορισμένες πολεμικές αποζημιώσεις καθώς και το Κατοχικό δάνειο το οποίο μάλιστα ο Χίτλερ είχε αρχίσει να το εξοφλεί... Και η Ελλάδα το αίτημα να καταβληθούν οι πολεμικές αποζημιώσεις από την Γερμανία το έθεσε μόλις ένα μήνα μετά από την αποχώρηση των Γερμανών κατακτητών από την κατεστραμένη χώρα μας. Και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι σαν σήμερα στις 27 Νοεμβρίου 1944,ο καθηγητής και υφυπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας ΄Αγγελος Αγγελόπουλος, σε συνέντευξή του στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων αναφέρεται γιά πρώτη φορά στο Κατοχικό "δάνειο" και στις υποχρεώσεις των Γερμανών απέναντι στην Ελλάδα. Προσδιόρισε μάλιστα το ύψος του Κατοχικού δανείου στο ποσό των 38.000.000 χρυσών λιρών Αγγλίας, δηλαδή 80.280.000.000 νέων δραχμών ή 500 πεντάκις εκατομμυρίων κατοχικών δραχμών. Τα ποσά αυτά βάσει συμφωνιών που έγιναν με τους Γερμανούς το Μάρτιο και τον Δεκέμβριο του 1942 θα έπρεπε να είχαν καταβληθεί στην Ελλάδα αμέσως μετά τη λήξη του πολέμου.. Τα ακούτε αυτά φράου Μέρκελ και χερ Σόϊμπλε ???...

ΟΤΑΝ ΕΓΚΑΙΝΙΑΖΟΝΤΑΝ ΤΑ "ΔΙΟΝΥΣΙΑ" ... Θα επιχειρήσουμε μία σύντομη αναφορά στην κινημτογραφική Ιστορία της Θεσσαλονίκης που είναι βέβαιο πως θα φέρει όμορφες αναμνήσεις από το παρελθόν στους Θεσσαλονικείς... Σαν σήμερα, στις 26 Νοεμβρίου 1926 εγκαινιάζεται στη Θεσσαλονίκη ο ιστορικός Κινηματογράφος "ΔΙΟΝΥΣΙΑ" που βρισκόταν στη δεξιά πλευρά κατεβαίνοντας την οδό Αγίας Σοφίας λίγο προτού βγούμε στην Τσιμισκή. Σε σχετική καταχώρηση στον Τύπο της εποχής αναφέρεται ότι ο κινηματογράφος "ΔΙΟΝΥΣΙΑ",που άρχισε να κτίζεται το 1925 και ολοκληρώθηκε το 1926, αποτελούσε "... το τελειότερον οικοδόμημα του είδους εν Ανατολή" εκείνη την εποχή. Ιδιαίτερα εντυπωσιακή ήταν η πρόσοψή του στην οδό Αγίας Σοφίας που παρίστανε έναν αιγυπτιακό ναό με ανάγλυφες παραστάσεις φαραώ και ιερογλυφικά, με κίονες και αετώματα ενώ η διακόσμηση του εσωτερικού του στο ίδιο στύλ ήταν και αυτή το ίδιο εντυπωσιακή. Στην πλατεία και στους δύο εξώστες του κινηματογράφου υπήρχαν 1.000 περίπου θέσεις και παρόλα αυτά οι παλιοί Θεσσαλονικείς θα θυμούνται σειρές από φίλους του κινηματογράφου στο ταμείο του κινηματογράφου γιά ένα εισιτήριο όταν παιζόταν κάποιο κινηματογραφικό έργο (ελληνικό ή ξένο) με γνωστούς ηθοποιούς. ΄Αλλωστε ο κινηματογράφος για δεκαετίες αποτελούσε την κύρια και προσιτή ψυχαγωγία των Ελλήνων εκείνηςτης εποχής Ο κινηματογράφος "ΔΙΟΝΥΣΙΑ", όπως και οι περισσότεροι κινηματογράφοι και κινηματοθέατρα της Θεσσαλονίκης, επιτάχθηκε από τις Γερμανικές αρχές Κατοχής, μετονομάστηκε σε "SOLDATEN KINO VICTORIA" και λειτουργούσε αποκλειστικά σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής γιά την ψυχαγωγία των Γερμανών στρατιωτών... Τα "ΔΙΟΝΥΣΙΑ" λειτουργούσαν ως το 1970 οπότε το ιστορικό αυτό κτίσμα κατεδαφίστηκε γιά να κτιστεί στη θέση του πολυόροφη οικοδομή. Είχε ήδη εμφανιστεί η τηλεόραση και η στροφή από τη μεγάλη στη μικρή οθόνη είχε ως αποτέλεσμα η κατεδάφιση των "ΔΙΟΝΥΣΙΩΝ" να γίνει χωρίς σοβαρές αντιδράσεις. Μόνο κάποιοι γνωστοί κινηματογραφόφιλοι της πόλης έβλεπαν με φανερή θλίψη τις αναμνήσεις τους να υφίστανται πλήγμα χωρίς όμως να διαγράφονται από τη μνήμη τους...