H ΔΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΘΑ ΓΡΑΨΕΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ

ΔΙΚΑΖΕΤΑΙ  ΣΗΜΕΡΑ  ΣΤΟ  ΣΥΝΟΛΟ  ΤΟΥ  ΤΟ  ΔΙΑΒΡΩΜΕΝΟ  ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΑΣ  ΣΥΣΤΗΜΑ …

Η έναρξη σήμερα, 22 Απριλίου 2013,της δίκης του ΄Ακη Τσοχατζόπουλου στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων, με κατηγορούμενο έναν άλλοτε «ισχυρό πολιτικό άνδρα» και παρ΄ολίγο πρωθυπουργό της χώρας, με την κατηγορία για «ξέπλυμα» μαύρου  χρήματος που προέκυψε από «μίζες» σε εξοπλιστικά προγράμματα της χώρας εκτιμώμενου ύψους 3 δισ.  ευρώ , αποτελεί γεγονός μεγίστης σημασίας για τη χώρα και το λαό μας . Και αυτό γιατί , παρά τις προσπάθειες που έγιναν να εμφανιστεί ως ιδιαίτερο και απομονωμένο συμβάν από τα γενικότερα πολιτικά πράγματα, αποτελεί ξεκάθαρα και αναμφισβήτητα τον «καθρέφτη» του όλου σαθρού και πλήρως διαβρωμένου πολιτικού μας συστήματος  αποδεικνύοντας μέσα από τον τρόπο λειτουργίας του όλες τις προηγούμενες δεκαετίες πως και γιατί οδηγήθηκε τελικά η χώρα και ο λαός μας στη σημερινή οδυνηρή από κάθε άποψη πραγματικότητα. Αυτή την ώρα , αν και γίνεται λόγος για «παραγραφές» αδικημάτων και άλλα συναφή που ενισχύουν την εικόνα ενός παρακμασμένου πολιτικού συστήματος, ο Ελληνικός λαός που υποφέρει τα πάνδεινα χωρίς να ευθύνεται , απαιτεί από τη Δικαιοσύνη να αρθεί στο ύψος της,  να φωτίσει το θέμα  και να δικάσει  την όλη υπόθεση σε όλες της τις διαστάσεις αποδίδοντας σε εύλογο χρόνο τις ευθύνες εκεί όπου ανήκουν με την αντικειμενικότητα και αυστηρότητα που απαιτείται …   

ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΦΕΥΓΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΙ ...

ΜΑΝΟΛΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ : ΕΦΥΓΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΣ…

Όπως κατά κανόνα συμβαίνει στην άμοιρη αυτή χώρα ένας Μεγάλος παιδαγωγός και γλωσσολόγος , ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης (1883-1959), με τεράστιο έργο και προσφορά στα Ελληνικά γράμματα , έφυγε  απ΄τη ζωή , σαν σήμερα στις 20 Απριλίου 1959, τελείως ξεχασμένος και φανερά παραγκωνισμένος από την Πολιτεία η οποία δεν ξέρει (ίσως και να μην επιθυμεί…) να τιμά αυτούς τους μεγάλους ΄Ελληνες ώστε να αποτελούν πάντα το «υπόδειγμα» ανθρώπων με ήθος και αξιοπρέπεια αλλά και με μεγάλο σθένος και πραγματική αγάπη για την Ελλάδα και τον λαό της …

Ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης , ένας εκ των ιδρυτών του γνωστού «Εκπαιδευτικού Ομίλου» που αποτέλεσε όργανο του εκπαιδευτικού δημοτικισμού , άρχισε να αγωνίζεται για την επίλυση του γλωσσικού ζητήματος στη χώρα από τα πρώτα χρόνια των κυβερνήσεων του Ελευθερίου Βενιζέλου και ειδικά από τη Θεσσαλονίκη όταν το 1917 εγκαταστάθηκε η κυβέρνηση Βενιζέλου στην πόλη και ξεκίνησε από την πόλη  αυτή η Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα . Τότε σχηματίστηκε, με εντολή του Βενιζέλου, ένα «Τριμελές Εκπαιδευτικό Συμβούλιο» με πρόεδρο τον διακεκριμένο παιδαγωγό Δημήτριο Γληνό και μέλη δύο γνωστούς στο πανελλήνιο «δημοτικιστές», τον Μανόλη Τριανταφυλλίδη και τον Αλέξανδρο Δελμούζο με σκοπό να μελετηθούν άμεσα τα αναγκαία μέτρα και πρωτοβουλίες για την αντιμετώπιση του «γλωσσικού ζητήματος» , δηλαδή της γνωστής «διγλωσσίας» στα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας (δημοτική – καθαρεύουσα), που ταλάνισε κυριολεκτικά τη χώρα για πολλές δεκαετίες . Τα αποτελέσματα υπήρξαν άμεσα και εντυπωσιακά καθώς από την  Επαναστατική Κυβέρνηση Βενιζέλου  εγκρίνεται νόμος για την καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας στα δημοτικά σχολεία και η «τριάδα» Γληνός – Τριανταφυλλίδης – Δελμούζος αναλαμβάνει στη συνέχεια την εφαρμογή της Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης σε όλη την Ελλάδα . Τα πρώτα Αναγνωστικά , το «Αλφαβητάρι με τον ήλιο» και τα «Ψηλά βουνά», που εκδόθηκαν τότε στη δημοτική γλώσσα, έμειναν στην ιστορία για την ποιότητα και τόλμη των περιεχομένων τους και αποτέλεσαν χαρακτηριστικό επίτευγμα της ιστορικής αυτής μεταρρύθμισης με κύριο επιμελητή έκδοσης τον Μανόλη Τριανταφυλλίδη . Η προσπάθεια εκείνη –όπως είναι γνωστό- ανακόπηκε με την αναγκαστική αποχώρηση του Βενιζέλου από την Ελλάδα ενώ το 1921 η τότε Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών ζήτησε από την κυβέρνηση να ματαιωθεί η Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση , να σταματήσει η διδασκαλία της δημοτικής γλώσσας στα σχολεία και να καταστραφούν τα βιβλία που εκδόθηκαν στη δημοτική γλώσσα . Ευτυχώς με την επιστροφή του Βενιζέλου στην πολιτική το 1928 συνεχίστηκε η προσπάθεια με επικεφαλής και πάλι το μεγάλο φιλόλογο, γλωσσολόγο και παιδαγωγό Μανόλη Τριανταφυλλίδη ο οποίος από το 1926 ως το 1934 υπήρξε καθηγητής της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης …

H ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΤΟ 1932

18 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1932 : ΕΝΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΔΥΣΑΡΕΣΤΟ  ΓΕΓΟΝΟΣ

«Η Μις Δανία και …ημείς Δάνειον»

΄Ένα ιδιαίτερα δυσάρεστο γεγονός  συνέβη σαν σήμερα στην Ελλάδα  προ 81 ετών καθώς και τότε όπως και τώρα η χώρα μας και ο λαός μας ζουν δύσκολες καταστάσεις με το παρόν και το μέλλον να είναι πλέον οδυνηρά και απαισιόδοξα από τότε…

Σαν σήμερα , στις 18 Απριλίου 1932, η κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου κηρύσσει προσωρινό χρεοστάσιο , κοινώς χρεοκοπεί , αφού η παγκόσμια οικονομική κρίση του 1929 έφτασε πια με καθυστέρηση δύο ετών στα τέλη του 1931 και στην Ελλάδα όπως άλλωστε αναμενόταν παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης Βενιζέλου να περιορίσει τις επιπτώσεις της στη χώρα. Η Ελλάδα στο μεταξύ αναγκάστηκε εκ των πραγμάτων να εγκαταλείψει το «χρυσό κανόνα» αλλά αυτό είχε ως συνέπεια να υποτιμηθεί η δραχμή κατά 55% αναγκάζοντας την κυβέρνηση για να αποκαταστήσει την ισορροπία της οικονομίας να αναστείλει την πληρωμή των χρεών της προς τους ξένους πιστωτές, να περιορίσει τις εισαγωγές στις τελείως αναγκαίες , να μειώσει τις δημόσιες δαπάνες και να επαναφέρει το φόρο επί της γεωργικής παραγωγής προκαλώντας –όπως και σήμερα- μεγάλες διαμαρτυρίες στις ασθενέστερες οικονομικά τάξεις . Μάλιστα οι αγρότες μετά τα μέτρα της κυβέρνησης, περιέρχονται σε δεινή κατάσταση αφού δεν μπορούν να διαθέσουν ένα μεγάλο μέρος της παραγωγής τους και μάλιστα σε μειωμένες τιμές. Ακόμα το εμπόριο και η βιομηχανία υπολειτουργούν και υφίστανται και οι τομείς αυτοί άμεσα και βαρύτατα πλήγματα με αποτέλεσμα να προκύπτει μεγάλο κύμα ανεργίας. Ο αριθμός των ανέργων τους πρώτους κιόλας μήνες του 1931 φτάνει τις 237.000 ενώ ο πληθωρισμός την ίδια περίοδο εκτοξεύεται στο 30% . Συνέπεια όλων αυτών ήταν να ακολουθήσουν μεγάλες διαδηλώσεις και ταραχές κυρίως στα μεγάλα αστικά- βιομηχανικά κέντρα της χώρας στον Πειραιά , στη Θεσσαλονίκη , στο Βόλο, στην Ξάνθη , στη Νάουσα κ.α. , τις οποίες η αστυνομία αδυνατεί να αντιμετωπίσει και καλείται ο στρατός να τις διαλύσει βίαια …

Ο Βενιζέλος , για να ξεπεραστεί η κρίση , εισηγείται στη Βουλή τον σχηματισμό «Οικουμενικής» κυβέρνησης ώστε από κοινού να αντιμετωπιστούν τα σοβαρά προβλήματα που προέκυψαν στη χώρα. Η αντιπολίτευση όμως δεν συγκατατέθηκε στην πρόταση και προτίμησε να μην συμπράξει στο εγχείρημα της από κοινού διακυβέρνησης της χώρας. Ο Βενιζέλος διαπίστωνε,  με μεγάλη του λύπη,  πως ακόμα και παλιοί στενοί συνεργάτες του , μεταξύ των οποίων και ο Αλεξ. Παπαναστασίου, στρέφονταν πια εναντίον του παρά τις προσπάθειες και τους αγώνες που δόθηκαν από κοινού κατά το παρελθόν υπέρ της Ελλάδας σε όλα τα επίπεδα …

(Σημ. Το συνημμένο σκίτσο είναι από εφημερίδα της εποχής)

ΕΝΑ ΓΕΓΟΝΟΣ ΜΕ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ...

17.4.1939 : ΕΓΚΑΙΝΙΑ  ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ  ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ  ΤΟΥ  ΔΗΜΟΥ …

Σαν γεγονός με τα σημερινά δεδομένα ίσως να μην χαρακτηρίζεται ιδιαίτερο και μείζον αλλά για τότε που υπήρξε ήταν σημαντικό για την πόλη της Θεσσαλονίκης και τους κατοίκους της. Ακόμα αξίζει να αναφερθούμε σ΄αυτό γιατί μας δίδεται η ευκαιρία να πούμε δύο λόγια για έναν πνευματικό άνθρωπο που συνδέθηκε στενά με την πόλη προσφέροντας σ΄αυτή , πέρα από το πολύτιμο πνευματικό του έργο,  και τη δυνατότητα να καλύψει με τις δωρεές του κάποιες βασικές ανάγκες σε πολιτιστικές υποδομές και εγκαταστάσεις , τον ποιητή και λογοτέχνη Γιώργο Βαφόπουλο …

Σαν σήμερα λοιπόν , στις 17 Απριλίου 1939, εγκαινιάζεται επίσημα στον Β΄ όροφο του Μεγάρου της ΧΑΝΘ η λειτουργία της Κεντρικής Βιβλιοθήκης του Δήμου Θεσσαλονίκης η οποία ιδρύθηκε το 1932 από το γνωστό ποιητή και λογοτέχνη Γιώργο Βαφόπουλο  ο οποίος υπηρετούσε τότε στο Δήμο Θεσσαλονίκης . Με προσωπική φροντίδα του Βαφόπουλου και κάποιων άλλων παραγόντων της πνευματικής Θεσσαλονίκης συγκεντρώθηκαν 2.500 αξιόλογα βιβλία, χάρτες και συλλογές και η πόλη απέκτησε Δημοτική Βιβλιοθήκη σε μία εποχή που η «φτωχομάνα» Θεσσαλονίκη δεν είχε παρά ελάχιστες παρόμοιες εγκαταστάσεις παρά τις μεγάλες και πιεστικές ανάγκες ιδιαίτερα στο χώρο της σπουδάζουσας νεολαίας. Πρόεδρος της Εφορευτικής Επιτροπής της Κεντρικής Βιβλιοθήκης του Δήμου Θεσσαλονίκης ήταν ο καθηγητής του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Αντώνιος Σιγάλας και διευθυντής ο ποιητής Γεώργιος Σαγιαξής. Λίγες μέρες αργότερα , στις 29 Απριλίου 1939, πνευματικοί παράγοντες της Θεσσαλονίκης αλλά και ολόκληρης της Μακεδονίας, συγκεντρώθηκαν σε αίθουσα της Δημοτικής Βιβλιοθήκης όπου και αποφάσισαν την ίδρυση της «Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών» …

Στα χρόνια της Κατοχής το Μέγαρο της ΧΑΝΘ επιτάχθηκε από τους ναζί και η Βιβλιοθήκη αναγκάστηκε να κλείσει και να επαναλειτουργήσει και πάλι το 1945 , με φροντίδες του Βαφόπουλου, σε χώρο της οδού Αγίας Σοφίας ενώ το 1947 επανήλθε στον Β΄ όροφο της ΧΑΝΘ όπου λειτούργησε για περισσότερα από 50 συνολικά χρόνια εξυπηρετώντας χιλιάδες πολίτες και φοιτητές τα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν. Η Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη λειτούργησε στο Μέγαρο της ΧΑΝΘ ως το Μάϊο του 2000 οπότε και μεταστεγάστηκε σε ιδιόκτητο κτίριο του Δήμου Θεσσαλονίκης στη διασταύρωση των οδών Εθνικής Αμύνης και Αλεξ. Σβώλου το οποίο κτίστηκε και πάλι με δωρεά του ζεύγους Βαφόπουλου που έφτασε τότε τα 120 εκατ. δρχ. 

ΣΟΦΑ ΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΣΟΒΙΕΤΙΚΟ ΗΓΕΤΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ ...

ΕΝΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΣΤΟ ΚΡΕΜΛΙΝΟ ΠΡΟΦΗΤΕΥΕΙ ΤΑ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝ

Μια δύσκολη εποχή για τον σοσιαλισμό γενικώς υπήρξε παραμονές της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ και των άλλων Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών της Ευρώπης όταν στα καθεστώτα αυτά διαπιστώθηκαν πολλά και αξεπέραστα δομικά και λειτουργικά προβλήματα που είχαν να κάνουν με την οργάνωση και λειτουργία του κράτους. Λέγεται –και δεν έχει διαψευστεί όσο ξέρω- πως τότε ανήσυχο το ΚΚΕ για τα επερχόμενα έστειλε στα τέλη του 1983 στην Μόσχα τον τότε Γενικό Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας Χαρίλαο Φλωράκη για να πληροφορηθεί την πραγματική κατάσταση που επικρατούσε στη Σοβιετική ΄Ενωση και να εκτιμήσει τις συνέπειές της παγκοσμίως. Ο Φλωράκης ζήτησε να δει τον ελληνικής καταγωγής  ΓΓ του ΚΚΣΕ Γιούρι Αντρόποφ , τέως αρχηγό της KGB , που είχε διαδεχθεί το 1982 τον Μπρέζνιεφ , ο οποίος,  παρότι ήταν σοβαρά άρρωστος, τον δέχθηκε και συζήτησε μάλιστα μαζί του για πολύ ώρα κατά παράβαση του κανονισμού που ίσχυε στο Κρεμλίνο. Ο Αντρόποφ ήταν ένας δυναμικός, ρηξικέλευθος και καλλιεργημένος ηγέτης που αποπειράθηκε να πραγματοποιήσει ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις στην παρακμάζουσα ήδη Σοβιετική ΄Ενωση με κύριο αντίπαλό του την πολυπλόκαμη διαφθορά που είχε διαβρώσει  τον κρατικό αλλά και τον κομματικό μηχανισμό . Η κακή όμως κατάσταση της υγείας του τον καθήλωσε στο κρεβάτι καθιστώντας τον ανίκανο να μπορέσει να αντιμετωπίσει την καλπάζουσα κρίση στη χώρα . Και όταν ο Φλωράκης, με τη γνωστή αμεσότητα που τον διέκρινε, τον ρώτησε «που πάμε» , ο δραστήριος Αντρόποφ του απάντησε :

«Σύντροφε Φλωράκη, εκεί που έχουν φτάσει τα πράγματα κανένας κομμουνιστής δεν επιτρέπεται να τρέφει αυταπάτες για τα μεγάλα προβλήματα του σοσιαλισμού»

Ο άνθρωπος είχε γνώση των πραγμάτων και δικαιώθηκε απολύτως αμέσως στη συνέχεια …