H "ΔΗΜΟΤΙΚΗ" ΓΛΩΣΣΑ ΕΠΙΣΗΜΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

8 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1976 : Η «δημοτική» επίσημη γλώσσα του κράτους …

Σαν σήμερα , στις 8 Απριλίου 1976, ψηφίζεται από την Ελληνική Βουλή το σχέδιο νόμου με τίτλο «Περί οργανώσεως και διοικήσεως της γενικής Εκπαιδεύσεως και καθίσταται Νόμος του κράτους με αριθμό 309/1976. Με το νόμο αυτό , έπειτα από εισήγηση του τότε υπουργού Παιδείας Γ.Ράλλη, ορίζεται η Νεοελληνική γλώσσα ως επίσημη γλώσσα διδασκαλίας στην Ελλάδα και ως γλώσσα των διδακτικών βιβλίων σε όλες τις βαθμίδες της Γενικής Εκπαίδευσης.

Ο εισηγητής του νομοσχεδίου μεταξύ άλλων ανέφερε χαρακτηριστικά στην εισήγησή του : «Καθαρεύουσα και δημοτική είναι γνήσια τέκνα της Αρχαίας Ελληνικής. Η καθαρεύουσα, όμως, σαν πρωτότοκη, απεβίωσε. Και σήμερα, με το νομοσχέδιο, υπογράφουμε τη ληξιαρχική πράξη θανάτου της».

Είναι άξιο αναφοράς πως όταν πήρε το λόγο ο εισηγητής του Κέντρου εκπαιδευτικός και φιλόσοφος Ευάγγελος Παπανούτσος , ένας από τους τελευταίους «δημοτικιστές» στην ιστορία της γλώσσας μας, ολόκληρη η Βουλή τον παρακολούθησε με φανερό σεβασμό και έντονο ενδιαφέρον, ενώ το τέλος της ομιλίας του καλύφθηκε με θερμά χειροκροτήματα απ΄όλες τις πτέρυγες της Βουλής.

Η ψήφιση του νόμου 309/1976 δεν προέκυψε ξαφνικά και τυχαία, αφού το θέμα είχε μακρά προϊστορία και πολλές και ενδιαφέρουσες φάσεις σκληρών αγώνων, με βαρύτατο μάλιστα τίμημα για σημαντικούς ανθρώπους που αγωνίστηκαν με πάθος για την επίλυση του προβλήματος αντιμετωπίζοντας συχνά σκοταδιστικές αντιδράσεις και δόλιες και παρακμιακές συμπεριφορές από το χώρο των εκάστοτε κρατούντων. Στον αγώνα αυτό η Θεσσαλονίκη με το Πανεπιστήμιό της και τους πρωτοπόρους δασκάλους-μεταρρυθμιστές, έχει να επιδείξει μέγα έργο και προσφορά καθώς αποτέλεσε το «κέντρο» του «δημοτικισμού» για ολόκληρη την Ελλάδα (Γληνός, Τριανταφυλλίδης, Δελμούζος, Κουντουράς, Κάστανος, Κακριδής, Πελεκίδης, Κυριακίδης, Σιγάλας, Θεοδωρίδης, Χαριτωνίδης, Αποστολάκης , Ρωμαίος , Ιμβριώτης,  Τσούντας , Θεοδωρακόπουλος , Κριαράς κ.ά.). ΄Ενας μάλιστα από τους κύριους συμβούλους και συνεργάτες του τότε υπουργού Παιδείας Γ. Ράλλη που έφερε στη Βουλή το σχετικό νομοσχέδιο, ήταν ο καθηγητής και ακαδημαϊκός Εμμανουήλ Κριαράς, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης από το 1950 …

6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ Ι941: ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

 Σαν σήμερα , στις 6 Απριλίου 1941, τα γερμανικά στρατεύματα εισβάλλουν ταυτόχρονα στη Γιουγκοσλαβία και στην Ελλάδα. Προηγουμένως, στις 5.20΄το πρωί (Κυριακή των Βαϊων) ο Γερμανός πρεσβευτής στην Αθήνα Βίκτορ ΄Ερμπαχ – Σένμπεργκ επέδωσε στον ΄Ελληνα πρωθυπουργό Αλέξανδρο Κορυζή διακοίνωση με την οποία απλά γνωστοποιούνταν η γερμανική εισβολή στη χώρα μας που άρχιζε την ίδια ώρα. Στη γερμανική διακοίνωση αναφερόταν μεταξύ άλλων και ο λόγος για τον οποίο η Γερμανία κήρυσσε τον πόλεμο κατά της Ελλάδας: «…Η αιτία είναι σαφής. Η Ελλάς έχει αφήσει να παρασυρθεί τόσο πολύ από την αγγλόφιλον  πολιτικήν της, ώστε να μην είναι κυρία των αποφάσεών της».

Επικεφαλής των γερμανικών στρατευμάτων της Βέρμαχτ εναντίον της Ελλάδας και της Γιουγκοσλαβίας ήταν ο Γερμανός στρατάρχης Βίλχελμ φον Λιστ ο οποίος εφάρμοσε στην περίπτωση τον λεγόμενο «Αστραπιαίο Πόλεμο» (Blitzkrieg) των Γερμανών με την άμεση κινητοποίηση μεγάλων στρατιωτικών δυνάμεων σε ελάχιστο χρόνο. Ο «Αστραπιαίος Πόλεμος» όμως των Γερμανών , ενώ είχε εμφανή αποτελέσματα στη Γιουγκοσλαβία, δεν είχε την ίδια επιτυχία στα ελληνικά μέτωπα όπου η αντίσταση των Ελλήνων υπήρξε σθεναρή καθηλώνοντας τους επιδρομείς παρά την φανερή υπεροπλία τους. Αμέσως με την επίδοση του τελεσιγράφου από τους Γερμανούς στον ΄Ελληνα πρωθυπουργό εκδηλώνεται και η πρώτη επίθεση γερμανικών δυνάμεων κατά ελληνικών φυλακίων στα υψώματα Καλέ Μπαϊρ και Ντεμίρ Καπού του όρους Μπέλες (Κερκίνη) . Στη συνέχεια η γερμανική επίθεση κατά των ελληνικών προφυλακών επεκτείνεται σε όλο το μέτωπο από το λεγόμενο «Τριεθνές» στο Δυτικό Μπέλες μέχρι βόρεια της Κομοτηνής.  Μόνο μετά από ένα 24ωρο σκληρών και πολυαίμακτων μαχών, οι Γερμανοί παρακάμπτοντας τις ελληνικές οχυρές θέσεις κατέλαβαν τα οχυρά Νυμφαίας και Εχίνου στρεφόμενοι στη συνέχεια κατά του μεγάλης στρατηγικής σημασίας οχυρό Ρούπελ το οποίο υπερασπίζονταν με ηρωικό τρόπο 2.900 ΄Ελληνες αξιωματικοί και στρατιώτες. Οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν τις πλέον επίλεκτες μονάδες τους προκειμένου να αποκόψουν και να κυκλώσουν απ΄όλες τις πλευρές τα οχυρά Ρούπελ. Παρ΄όλα αυτά και παρά τη χρήση του γερμανικού πυροβολικού, της γερμανικής αεροπορίας και ισχυρών δυνάμεων πεζικού, τα οχυρά αντιστάθηκαν επί δύο ημέρες, καθυστερώντας την γερμανικό έφοδο. Τα οχυρά συνέχιζαν να αμύνονται ακόμα και όταν είχε υπογραφεί στις 9 Απριλίου συνθηκολόγηση με τη Γερμανία…                                                                         Ο Γερμανός στρατηγός Πάουελ Χάσε σε άρθρο του σε γερμανική εφημερίδα με τίτλο «Οι αντρείοι ΄Ελληνες» έγραψε για την εποποιία των οχυρών:

«…Τα επιτεθέντα συντάγματα είχον ήδη πείραν διασπάσεως ωχυρωμένων γραμμών εκ προηγουμένων εκστρατειών εις τας οποίας είχον μετάσχει. Οι ΄Ελληνες όμως φρουροί των οχυρών ημύνθησαν παρά τα φλογοβόλα και τας χειρομβοβίδας , μετά σκληρού φανατισμού, ανάλογον του οποίου εις ουδεμίαν των προηγουμένων εκστρατειών είχον συναντήσει οι Γερμανοί στρατιώται. Εφόσον και ένας ακόμη στρατιώτης ηδύνατο να παραμένη εις το οχυρόν του, επυροβόλει» …

Μετά την πτώση των οχυρών , οι 11 μεραρχίες της 12^ης Γερμανικής Στρατιάς του στρατηγού φον Λιστ εξορμούν προς τα νότια της Ελλάδας. Η 2^η Θωρακισμένη Μεραρχία «Panzer» των Γερμανών φτάνει από τη Γιουγκοσλαβία στο Πολύκαστρο, περνάει από την όχθη της λίμνης Δοϊράνης και από την τελείως αφύλακτη κοιλάδα του Αξιού , διεισδύει προς νότο, για να βρεθεί μπροστά στη Θεσσαλονίκη στις 8 Απριλίου 1941, αφού πέρασε τις γέφυρες του Αξιού τις οποίας οι ΄Αγγλοι οπισθοχωρώντας δεν πρόλαβαν να ανατινάξουν…

5 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1935 ΕΚΤΕΛΕΙΤΑΙ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ Ο ΕΠΙΛΑΡΧΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΒΟΛΑΝΗΣ

 Σαν σήμερα , στις 5 Απριλίου 1935 , παρά τις αντιδράσεις πανταχόθεν εκτελείται στη Θεσσαλονίκη ο φλογερός δημοκράτης αξιωματικός Στυλιανός Βολάνης , επίλαρχος της Μεραρχίας Σερρών , για να γραφεί μία από τις πιο σκοτεινές σελίδες της Νεότερης ιστορίας της Ελλάδας που καθόλου δεν μας τιμά ως λαό και χώρα …

Όπως είναι γνωστό η Ελλάδα , παρά τη σκληρή δοκιμασία της Μικρασιατικής Καταστροφής του ΄22 , με τις πληγές ανοικτές από τις αλλεπάλληλες πολεμικές συγκρούσεις και με την οικονομία της κατεστραμμένη , ενεπλάκη κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου 1918-1939 σε πολλά κινήματα στο εσωτερικό της με κύρια αιτία τον φρικτό «Διχασμό» ο οποίος συνεχίζει ακόμα και σήμερα να μας απειλεί παρά το ότι πέρασαν από τότε δεκάδες χρόνια .

 Ένα από αυτά τα κινήματα ήταν και το στασιαστικό κίνημα που ξέσπασε στην Ελλάδα την 1η Μαρτίου 1935 με πρωταγωνιστές «βενιζελικούς» αξιωματικούς οι οποίοι κινήθηκαν για να προστατεύσουν το δημοκρατικό πολίτευμα στη χώρα μετά την απειλή από την τότε κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη να επαναφέρει στην εξουσία τον τέως βασιλιά Γεώργιο Β΄. 

Το κίνημα , ανοργάνωτο όπως ήταν, απέτυχε για να ακολουθήσει ένα αληθινό πογκρόμ αντεκδικήσεων από τους «βασιλικούς» αξιωματικούς σε βάρος των κινηματιών που είχε ως συνέπεια να απομακρυνθούν από το στρατό άξιοι και δημοκράτες αξιωματικοί σε μια περίοδο που η Ευρώπη άρχισε να ανησυχεί από τα σύννεφα του επερχόμενου πολέμου .

 Ανάμεσα στα θύματα της εμφύλιας αυτής σύγκρουσης ήταν και ο φλογερός δημοκράτης αξιωματικός Στυλιανός Βολάνης , επίλαρχος της Μεραρχίας Σερρών, που κινήθηκε κατά των «βασιλικών» στρατευμάτων και έλαβε μέρος εκτελώντας εντολές ανωτέρων του στη μάχη του Στρυμόνα όπου και συνελήφθη.

Ο Στυλιανός Βολάνης ήταν γνωστός στο στράτευμα αλλά και πέραν αυτού για το εξαίρετο ήθος του και τα πατριωτικά του αισθήματα. Καταγόταν από παλιά ιστορική οικογένεια της Κωνσταντινούπολης η οποία μετά την ΄Αλωση έφυγε και εγκαταστάθηκε στην Κρήτη .

 Ακόμα ο θείος του Γεώργιος Βολάνης, υπήρξε γνωστός μακεδονομάχος με μεγάλη δράση που αγωνίστηκε με σθένος για την απελευθέρωση της Μακεδονίας κατά τον Μακεδονικό Αγώνα των ετών 1904-1908 . Όμως όλα αυτά δεν ελήφθησαν καν υπόψη από το Στρατοδικείο της Θεσσαλονίκης , στο οποίο οδηγήθηκε μετά τη σύλληψή του. 

΄Υστερα από μία δίκη παρωδία, με διορισμένους μάρτυρες κατηγορίας ,το δικαστήριο έλαβε μία τελείως παράλογη και αναιτιολόγητη απόφαση που συγκλόνισε τους πάντες καταδικάζοντας το φλογερό δημοκράτη αξιωματικό Βολάνη στην εσχάτη των ποινών επειδή απλά υπάκουσε στις εντολές των ανωτέρων του λαμβάνοντας μέρος στο κίνημα μαζί με άλλους συναδέλφους του αξιωματικούς .

Ο Βολάνης εκτελέστηκε το πρωί της 5ης Απριλίου 1935 στο συνήθη τόπο εκτελέσεων «όπισθεν του Επταπυργίου» αναφωνώντας «Ζήτω η Δημοκρατία» . Τη «χαριστική βολή» μάλιστα ,σύμφωνα με ένα βάρβαρο στρατιωτικό κανονισμό, την έδωσε ο νεότερος υπαξιωματικός του Συντάγματος Ιππικού Θεσσαλονίκης που έτυχε να είναι και προσωπικός φίλος του καταδικασθέντος , ο Θωμάς Κωστόπουλος, ο οποίος υπέστη από το γεγονός αυτό σοβαρό νευρικό και ψυχολογικό κλονισμό.

 Ο επικεφαλής του εκτελεστικού αποσπάσματος αξιωματικός της χωροφυλακής Σ. Λυρικός άφησε μία συγκλονιστική εξιστόρηση των τελευταίων δραματικών ωρών του αδικοχαμένου Βολάνη.

Ανάμεσα στα άλλα ο Λυρικός γράφει το τι ακολούθησε αμέσως μετά την εκτέλεση του επίλαρχου :
«…΄Ολως αιφνιδίως- γράφει ο Λυρικός - μετά την εκτέλεσιν παρουσιάσθη πλησίον του νεκρού μια νέα μελανοφορούσα (πιθανώς μνηστή του) και εναπέθεσεν μίαν ανθοδέσμην…» και καταλήγει:
«Δυστυχώς πολλάκις εις ανωμάλους καταστάσεις πολλά τα ανώματα σημειούνται καθόσον το δίκαιον εκφεύγει των ανθρωπίνων χειρών»

Όπως προκύπτει η εκτέλεση του επίλαρχου Στυλιανού Βολάνη έγινε κάτω από την πίεση των φανατικών και αδιάλλακτων πολιτικών του αντιπάλων και μάλιστα «εξ υφαρπαγής» καθώς ο τότε πρωθυπουργός Παναγής Τσαλδάρης δεν γνώριζε απολύτως τίποτα . 

Μάλιστα αναφέρεται πως όταν πληροφορήθηκε ο Τσαλδάρης το δραματικό γεγονός της εκτέλεσης του Βολάνη, υπέστη νευρικό κλονισμό και για κάποιες μέρες απείχε από την άσκηση των πρωθυπουργικών του καθηκόντων …

ΚΑΛΑΤΡΑΒΑΜΕ ΚΙ΄ΑΣ ΚΛΑΙΩ ...

 Ποιός δεν θυμάται τον Ισπανό αρχιτέκτονα Σαντιάγο Καλατράβα , τον οποίο η ελληνική κυβέρνηση του εμπιστεύφτηκε τα πάντα κατά την προετοιμασία της Ελλάδας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 που "δόξασαν" τη χώρα μας και μας οδήγησαν μετά από λίγα χρόνια ολοταχώς στο ΔΝΤ ...
Τώρα ο διάσημος αρχιτέκτονας αντιμετωπίζει προβλήματα καθώς όλοι πιά μετρούν καλύτερα τα χρήματά τους και δεν τα ξοδεύουν με την ευκολία που γινόταν παλιά ...

 Να θυμήσουμε πως τοπικοί παράγοντες κάλεσαν τον "μάγο" Καλατράβα και στη Θεσσαλονίκη (λες και εδώ δεν έχουμε ικανούς επιστήμονες που διαπρέπουν παγκοσμίως) να ... σώσει την πόλη με τις ιδέες του . Και σας θυμίζω πως πρότεινε τότε να γίνει μιά τεράστια κατασκευή που το ένα πόδι θά έχει στο χώρο της ΔΕΘ και το άλλο στο Θερμαϊκό κόλπο συνδέοντας με τον τρόπο αυτό το παρόν με το μέλλον και τη φύση ανοίγοντας με τον τρόπο αυτό ορθάνοιχτα τον δρόμο προς την ...πρόοδο ! ... Ευτυχώς έβαλε ο Θεός το χέρι του και δεν προχώρησε η ιδέα του ...

"ΡΩΣΣΑΓΓΛΟΓΑΛΛΟΣ" ή "ΓΕΡΜΑΝΟ-ΡΩΣΣΑΓΓΛΟΓΑΛΛΟΣ"...

Με τον τίτλο "Ρωσσαγγλογάλλος" κυκλοφόρησε από άγνωστο συγγραφέα κατά την προεπαναστατική Ελλάδα ένα σατιρικό ποίημα το οποίο δεν είναι -όχι τυχαία- και τόσο γνωστό παρόλο που περιγράφει "διαχρονικά" τον τρόπο που αντιμετώπιζαν (και συνεχίζουν και σήμερα να αντιμετωπίζουν) οι Μεγάλες Δυνάμεις και οι άλλοι ντόπιοι και ξένοι παράγοντες την Ελλάδα αποδεικνύοντας πως τα ίδια θα συμβαίνουν (όπως και συμβαίνουν) πάντα με τη χώρα και το λαό μας να υποφέρει τα πάνδεινα αν εμείς δεν αλλάξουμε κάποτε συμπεριφορά απέναντί τους ...

 Το Μάρτη του 1811 ο λόρδος Βύρων, που βρισκόταν τότε στην Ελλάδα γνωρίζοντας αρκετά καλά ελληνικά, γράφει πως έχει στα χέρια του μια σάτιρα για τον κλήρο, τους πρίγκιπες και τους προύχοντες και τις Μεγάλες Δυνάμεις , και μεταφράζει μάλιστα μερικούς στίχους . Το 1814 ο W.M.Leake στο βιβλίο του για την Ελλάδα μνημονεύει την ίδια σάτιρα ενώ ο "Λόγιος Ερμής" το 1816 αναφέρεται κανονικά στο "Ρωσσαγγλογάλλο" όπως και ο Mendelssohn Bartholdy ο οποίος δίνει μιά περίληψη του έργου στην "Επίτομη Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης" (1878) . Μεταγενέστερα ασχολήθηκαν με το ποίημα αυτό ο Γιάννης Κορδάτος , ο Ευλόγιος Κουρίλας, ο Κ.Θ.Δημαράς, ο Τάσος Βουρνάς κ.ά. Μάλιστα το κείμενο του Δημαρά συνοδεύει και η παρκάτω χαλκογραφία απο το "Σάλπισμα Πολεμιστήριον" του Κοραή (1801) όπου η Ελλάδα εμφανίζεται ..."Εις όλα τα μέλη του σώματος πληγωμένη από τους βαρβάρους τυράννους, με λυτούς της κεφαλής τους πλοκάμους, ανυπόδητος και σχεδόν γυμνή"

Συνιστώ σε όλους και όλες που βλέπετε με θλίψη και οργή να συμβαίνουν φοβερά πράγματα σε βάρος μας χωρίς να υπάρχει αντίσταση και αντίδραση από πουθενά , να το ψάξετε γιατί μετά τα πρόσφατα γεγονότα στη ΕΕ σε βάρος της χώρας μας και του λαού μας αλλά και εις βάρος της αδύναμης αλλά περήφανης Κύπρου , θα διαπιστώσετε πως η Ιστορία επαναλαμβάνεται . Μόνο θα έπρεπε ίσως να αλλάξει λίγο ο τίτλος του ποιήματος και από "ΡΩΣΣΑΓΓΛΟΓΑΛΛΟΣ" να γίνει "ΓΕΡΜΑΝΟ-ΡΩΣΣΑΓΛΛΟΓΑΛΛΟΣ" ...

ΕΝΑΣ ΑΓΝΟΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΑΠΑΣ ΤΟ 1821 …

Μία ιστορία από τον Αγώνα των Ελλήνων το 1821 , δυστυχώς όχι και τόσο γνωστή παρόλο που δείχνει και αποδεικνύει πολλά, μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση και νομίζω το ίδιο θα ισχύσει και για σας και γι΄αυτό την αναφέρω:

Στη διήμερη μάχη στα Βέρβενα της Αρκαδίας (20-21 Μαίου 1821) μαζί με τους άλλους πολεμιστές πολέμησε τους Τούρκους και ένας παπάς, ο παπα-Πολυζώης Κουτουμάνος από τη Σίτσοβα Μεσσηνίας .Αργότερα , το 1825, ο αγνός αυτός αγωνιστής έστειλε ένα γράμμα στο τότε «Υπουργείο της Θρησκείας» ζητώντας να μάθει αν μετά από τη συμμετοχή του στη μάχη όπου «ιδίοις χερσίν εφόνευσε Τούρκους» είχε το δικαίωμα να λειτουργήσει σε ναό . Γράφει ο παπα-Πολυζώης στο γράμμα του :
«Διά ταπεινής αναφοράς, αναφέρομαι προς αυτό το έξοχον Υπουργείον.
Ευρεθείς εις Βέρβενα εν καιρώ οπού οι εχθροί εισόδευσαν και εδιάλυσαν το στρατόπεδον, εκλείσθηκα μέσα εις τον πύργον ομού με άλλους δώδεκα στρατιώτας και εκεί έφθασα καγώ ως κλεισμένος, να θανατώσω Τούρκους, επάνω εις τον πόλεμον.

 Ως ιερεύς, εις το εξής πλέον δεν ετόλμησα να λειτουργήσω. Επειδή όμως και άλλοι με λέγουν πως δεν βλάπτομαι εκ τούτου, άλλοι δε ότι βλάπτομαι, εγώ ερωτώ το έξοχον Υπουργείον τούτο, και αν οι θείοι και ιεροί κανόνες μοί εμποδίζουν, να μοι το δώση εγγράφως να απέχω εις το να υπηρετώ των θείων Μυστηρίων. ΄Όχι και δεν εμποδίζομαι, πάλιν, παρακαλώ θερμώς δια να μοί το δώση εγγράφως.
Μένω με όλον το ανήκον σέβας
Τη 1 Δεκεμβρίου 1825
εν Ναυπλίω
ο ταπεινός δούλος σας παπα-Πολυζώης Κουτουμάνος»

ΚΑΡΛ ΛΙΜΠΚΝΕΧΤ … ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΗΤΑΝ ΓΕΡΜΑΝΟΣ !...

Ο Γερμανός πολιτικός Καρλ Λίμπκνεχτ (1871-1919) που αγωνίστηκε με πάθος μαζί με τη Ρόζα Λούξεμπουργκ κατά του ιμπεριαλισμού και της στρατοκρατίας στη Γερμανία , είναι ένα ιστορικό πρόσωπο για το οποίο δεν γίνεται συχνά λόγος σήμερα στη Γερμανία παρά το ότι συνδέεται στενά με την ιστορία της χώρας του αλλά και με την ιστορία των λαϊκών κινημάτων και εξεγέρσεων σε όλο τον κόσμο . ΄



Ηταν αυτός που σε μία περίοδο πλήρους επικράτησης του μιλιταριστικού πνεύματος στη Γερμανία όρθωσε το ανάστημά του το 1906 με το έργο του «Ιμπεριαλισμός και αντιμιλιταρισμός» για να συλληφθεί , να δικαστεί και να καταδικαστεί ως «προδότης» και «τυχοδιώκτης» στη Γερμανία σε μία εποχή που η χώρα του ετοιμαζόταν να αιματοκυλίσει τον κόσμο με τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο που ακολούθησε σε λίγα χρόνια.

 

 Είναι χαρακτηριστικό πως παραμονές του Μεγάλου Πολέμου , στις 2 Δεκεμβρίου 1914, ο Καρλ Λίμπκνεχτ, ιδρυτής με τη Ρόζα Λούξεμπουργκ της ομάδας «Σπάρτακος», ήταν ο μόνος που είπε «ΟΧΙ» και δεν ψήφισε τις δαπάνες για τους πολεμικούς εξοπλισμούς της Γερμανίας στο εθνικιστικό Ράιχσταγκ. Και όπως ήταν επόμενο με την λήξη του πολέμου οι εχθροί του και αντίπαλοί του τον δολοφόνησαν στις 15 Ιανουαρίου 1919…
Και όμως ο Καρλ Λίμπκνεχτ ήταν Γερμανός ! …