Ο ΣΥΜΒΟΛΙΚΟΣ ΚΑΙ Ο ... ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ "ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ" ΠΟΥ ΒΟΥΛΙΑΖΕΙ ...

ΣΑΝ  ΣΗΜΕΡΑ ΒΥΘΙΣΤΗΚΕ …Η  ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ! …

Μία φράση που δεν μπορούμε να ξεχάσουμε είναι ασφαλώς αυτή που ειπώθηκε στο εξωτερικό εδώ και λίγα χρόνια από αρμόδιο επί των Οικονομικών υπουργό της Ελλάδας ο οποίος χαρακτήρισε την …Ελληνική Οικονομία που  κλυδωνιζόταν επικίνδυνα από την οικονομική κρίση,  ως … ο «Τιτανικός που βουλιάζει». ΄Ηταν η δήλωση που αποτέλεσε και την «χαριστική βολή» στην οικονομία μας καθώς μετά την ομολογία αυτή άρχισαν να καλπάζουν τα γνωστά «σπρεντ» των ελληνικών ομολόγων με ότι αυτό συνεπάγεται για το πρόβλημα της χώρας που έλαβε στη συνέχεια δραματικές διαστάσεις …

Ο πραγματικός «Τιτανικός» , όπως είναι γνωστό, ήταν ένα βρετανικό υπερωκεάνιο που θεωρούνταν «θαύμα της ναυπηγικής» και «αβύθιστο πλοίο» , χαρακτηρισμοί βέβαια που δεν είχαν καμιά σχέση με την ανέκαθεν προβληματική και στρεβλή ελληνική οικονομία . Το καράβι αυτό στο παρθενικό του ταξίδι προς την Αμερική, συγκρούστηκε στον Ατλαντικό Ωκεανό σαν σήμερα , στις 14 Απριλίου 1912, με ένα παγόβουνο και βυθίστηκε σε λίγες ώρες παρασύροντας στο θάνατο 1.500 ανθρώπους για να χαρακτηριστεί ένα από τα πιο τραγικά ναυάγια στον κόσμο  «εν καιρώ ειρήνης»…

Πάντως πέρα από το ότι η οικονομία μας βούλιαξε, όλα τα άλλα δεν είχαν καμιά σχέση με το βρετανικό υπερωκεάνιο και ένεκα αυτού ήταν μάλλον άστοχος ο χαρακτηρισμός του τέως ΄Ελληνα υπουργού Οικονομιοκών ότι η οικονομία μας ήταν … Τιτανικός που βουλιάζει !...  

ΕΝΑ ΕΓΚΛΗΜΑ - ΜΥΣΤΗΡΙΟ ...

ΠΟΙΟΣ  ΣΚΟΤΩΣΕ  ΤΟΝ  ΤΖΩΡΤΖ  ΠΟΛΚ ; …

Σαν σήμερα , στις 12 Απριλίου 1949, και ενώ η Ελλάδα διένυε το τελευταίο διάστημα του αιματηρού εμφυλίου σπαραγμού, αρχίζει στο Κακουργιοδικείο Θεσσαλονίκης μία δίκη η οποία δεν στόχευε τόσο στο να βρεθεί και καταδικαστεί ο ένοχος ενός εγκλήματος όσο στο να υπάρξει … κάποιος που θα ονομαστεί «ένοχος» για να κλείσει η υπόθεση και να μπει ο φάκελος στο αρχείο …

Αναφερόμαστε στη δίκη για τη δολοφονία στη Θεσσαλονίκη από αγνώστους του Αμερικανού δημοσιογράφου Τζωρτζ Πολκ, ανταποκριτή του μεγάλου αμερικανικού ραδιοφωνικού δικτύου CBS, το πτώμα του οποίου βρέθηκε από δύο Θεσσαλονικείς ψαράδες να επιπλέει στη θάλασσα πλησίον του Λευκού Πύργου στις 16 Μαίου 1948 . Ο Πολκ, όπως αποκαλύφθηκε στη συνέχεια, είχε έρθει στη Θεσσαλονίκη για να επιχειρήσει τις μέρες εκείνες της μεγάλης έντασης του Εμφυλίου σπαραγμού, να συναντήσει στα βουνά τον αρχηγό του Δημοκρατικού Στρατού Μάρκο Βαφειάδη από τον οποίο θα έπαιρνε και συνέντευξη την οποία θα χρησιμοποιούσε στο αμερικανικό δίκτυο όπου εργαζόταν εξασφαλίζοντας προφανώς μία παγκόσμια δημοσιογραφική επιτυχία.

Το γεγονός της δολοφονίας του Πολκ προκάλες, όπως ήταν επόμενο, τεράστια εντύπωση σε ολόκληρο τον κόσμο και είχε σοβαρές συνέπειες στις σχέσεις της Ελλάδας με τις ΗΠΑ οι οποίες απαιτούσαν να βρεθεί οπωσδήποτε ο δολοφόνος (ή οι δολοφόνοι) του Πολκ και να λογοδοτήσουν στη δικαιοσύνη. Όμως η όλη υπόθεση σκεπάστηκε από την αρχή με πυκνό σκοτάδι μυστηρίου και δεν στοιχειοθετήθηκε ποτέ σαφές κατηγορητήριο φτάνοντας στο σημείο να θεωρηθούν «ένοχοι» τρείς αθώοι άνθρωποι (οι κομμουνιστές Μουζενίδης και Βασβανάς και ο δημοσιογράφος Γρηγόριος Στακτόπουλος που υπήρξε και ουσιαστικά το θύμα της σκευωρίας που στήθηκε από τις αστυνομικές αρχές της πόλης ώστε να εμφανιστεί «ένοχος» χωρίς μάλιστα αποδεικτικά στοιχεία για να καταδικαστεί στη συνέχεια για ένα έγκλημα  που δεν διέπραξε…

Ουσιαστικά δεν δόθηκε ποτέ απάντηση στο ερώτημα : «Ποιός σκότωσε τον Τζωρτζ Πολκ ;» , ερώτημα που συνεχίζει να αιωρείται στην πόλη αναπάντητο ως και σήμερα …

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΗΝΥΜΑ ΕΝΟΣ ...ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ! ...

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΗΝΥΜΑ ΕΝΟΣ …ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ !

΄Εχω κάποιες αναμνήσεις από τη μακρά θητεία μου στις Τεχνικές Υπηρεσίες του Δήμου Θεσσαλονίκης που πραγματικά δεν μπορώ να ξεχάσω άλλες επειδή ήταν δυσάρεστες και άλλες επειδή μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση και τελικά τις αξιολόγησα ως ευχάριστες. Θα σας διηγηθώ σύντομα μία από τις «ευχάριστες» αναμνήσεις  την οποία θυμήθηκα σήμερα το πρωί όταν λόγω λιακάδας αποφάσισα να κάνω μία βόλτα στο πάρκο πίσω από το γήπεδο του ΑΡΗ . Το πάρκο αυτό υπόψη το μελέτησε και το κατασκεύασε με μεράκι σε χρόνο ρεκόρ η υπηρεσία μας και ήταν το καμάρι της γειτονιάς . Αντίκρισα όμως με θλίψη μία «τρικοσμική» εικόνα εγκατάλειψης με σπασμένους κάδους και παγκάκια και συνθήματα με κιτρινό-μαυρο σπρέϋ  (ένεκα προφανώς …ΑΡΗ) που δείχνει το βαθμό ενδιαφέροντος της σημερινής δημοτικής αρχής για την πόλη και ειδικά για την περιφέρεια . Μου έφερε όμως στη μνήμη ένα γεγονός που συνέβη αμέσως μετά την «επταετία» όπου όλοι μας νομίσαμε πως ήλθε η ώρα να αποκατασταθεί πλήρως η Δημοκρατία στη χώρα και αυτό εκδηλώθηκε με χιλιάδες (πολλές φορές σημαντικά) συνθήματα με σπρέϋ στους τοίχους που ζητούσαν τιμωρία των χουντικών και άλλα σχετικά . Κάποια όμως συνθήματα , κυρίως από τον λεγόμενο αντιεξουσιαστικό χώρο, παραβίαζαν άγραφους κανόνες δεοντολογίας και γράφονταν σε επιφάνειες που δεν θα έπρεπε βλάπτοντας φανερά την αισθητή της πόλης . Αυτές τις περιπτώσεις τις αντιμετώπιζε η υπηρεσία μας η οποία με ένα συνεργείο ελαιοχρωματιστών και μπογιατζήδων αποκαθιστούσε με επιμέλεια την εικόνα της πόλης ανά τακτά διαστήματα …

Υπήρξε όμως μία περίπτωση ιδιαίτερη που με στενοχώρησε πολύ . ΄Ηταν τα συνθήματα που έγραφε κάποιος «αναρχικός» (Σημ. υπέγραφε με «Α» σε κύκλο) ακριβώς πίσω από την Καμάρα , φάτσα δηλαδή με την πολυσύχναστη Εγνατία,  πάνω σ΄ένα τοίχο με μαύρη μπογιά σε εμφανή οπτοπλινθοδομή που κατασκευάστηκε για να αναδεικνύει το μνημείο κατά τον καλύτερο τρόπο. Πέρασε λοιπόν το συνεργείο μας απ΄εκεί και επανέφερε την κατάσταση στην προηγούμενη μορφή της . Όμως την άλλη μέρα ο «αναρχικός» ξανάγραψε το ίδιο ακριβώς μήνυμα για να ξαναπεράσει το συνεργείο μας και να επαναφέρει και πάλι τον τοίχο όπως ήταν. Αυτό συνεχίστηκε 2-3 φορές οπότε ο επικεφαλής του συνεργείου απηύδησε και ζήτησε να του πω τι να κάνει . Του είπα λοιπόν πώς θα πρέπει να συνεχίσει να αποκαθιστά την εικόνα του τοίχου όχι κάθε 3-4 μέρες αλλά καθημερινά εφόσον υπήρχε εκεί γραμμένο το γνωστό σύνθημα  πιστεύοντας πως θα γίνει αντιληπτό πως για όλα υπάρχουν γραπτοί και άγραφοι κανόνες που πρέπει να τηρούμε αν νοιαζόμαστε πραγματικά για τα κοινά . Όμως φαίνεται πως ο ανώνυμος –φίλος πια- «αναρχικός» το έβαλε πείσμα και  συνέχισε και αυτός να γράφει το σύνθημά του κάθε μέρα (μάλλον κάθε βράδυ…)

Αυτή η υπόθεση τράβηξε μήνες οπότε ένα πρωϊ  διαβάσαμε έκπληκτοι πάνω στον ίδιο τοίχο το σύνθημα  : «ΕΝΤΑΞΕΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑΜΕ ΠΩΣ ΕΙΧΑΜΕ ΚΑΝΕΙ ΛΑΘΟΣ ! …» Και δεν ξανάγραψαν εκεί σύνθημα …

9 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1941 : ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ...

9.4.1941 : ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΊ ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΤΗ ΘΕΕΣΑΛΟΝΙΚΗ

Πως υποδέχθηκε η ηγεσία της πόλης τους κατακτητές

Μετά την πτώση των οχυρών Ρούπελ οι 11 μεραρχίες της 12^ης Γερμανικής Στρατιάς του στρατηγού φον Λιστ εξορμούν προς τη Νότια Ελλάδα . Η 2^η Θωρακισμένη Μεραρχία «Panzer» των Γερμανών εισβολέων φτάνει από τη Γιουγκοσλαβία στο Πολύκαστρο, περνάει από την όχθη της λίμνης Δοϊράνης και από την τελείως αφύλακτη κοιλάδα του Αξιού, διεισδύει προς νότο, για να βρεθεί μπροστά στη Θεσσαλονίκη στις 8 Απριλίου 1941, αφού πέρασε τις γέφυρες του Αξιού τις οποίες οι ΄Αγγλοι οπισθοχωρώντας δεν πρόλαβαν να ανατινάξουν. Στη συνέχεια ακολουθούν σύντομες διαπραγματεύσεις του στρατιωτικού διοικητή της Θεσσαλονίκης αντιστράτηγου  Ν.Ραγκαβή και του Γερμανού διοικητή της 29^ης Γερμανικής Μεραρχίας  Αρμάτων στρατηγού Φάιελ που βρισκόταν με τα άρματά του 20 χλμ έξω από τη Θεσσαλονίκη, για κατάπαυση των εχθροπραξιών και παράδοση της πόλης άνευ όρων. Η πρόταση των Γερμανών έγινε δεκτή και την επομένη , σαν σήμερα 9 Απριλίου 1941 στις 7 το πρωί, υπογράφεται στο κτίριο της Γερμανικής Σχολής Θεσσαλονίκης από τον αντιστράτηγο Κ.Μπακόπουλο (διοικητή της στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας ΤΣΑΜ) και τον Γερμανό στρατηγό Φάιελ η παράδοση της Θεσσαλονίκης . Και στις 8 το πρωί της ίδιας ημέρας , 9 Απριλίου 1941, ημέρα Τετάρτη, οι Γερμανοί εισβολείς μπαίνουν στη Θεσσαλονίκη με επικεφαλής τον ταξίαρχο Βερστ .

Η τελευταία πράξη του δράματος για τη Θεσσαλονίκη έλαβε χώρα στην πλατεία Βαρδαρίου όπου η πολιτική, στρατιωτική και πνευματική  «ηγεσία» παρέδωσε την πόλη στους Γερμανούς . Παρόντες ήταν:  ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Γεννάδιος, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνος Μερκουρίου και ο στρατιωτικός διοικητής Θεσσαλονίκης Νικόλαος Ραγκαβής, ενώ χρέη «διερμηνέα» άσκησε ο γερμανομαθής καθηγητής της Σχολής Νομικών και Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και σφόδρα γερμανόφιλος Περικλής Βιζουκίδης.

Αμέσως μετά την παράδοση της πόλης το στρατηγείο των Γερμανών εγκαταστάθηκε προσωρινά στο ξενοδοχείο «Ριτζ» της πλατείας Ελευθερίας και άρχισε να εκδίδει διαταγές.

 Όταν όμως τα τανκς της Γ΄ Γερμανικής Μεραρχίας μπήκαν σαν σήμερα το 1941 στη Θεσσαλονίκη, βρήκαν κυριολεκτικά μία πόλη έρημη από κατοίκους. Οι Θεσσαλονικείς, που γεύτηκαν ως κάτοικοι μεγάλης πόλης, πρώτοι την πικρή γεύση της γερμανικής Κατοχής, κλείστηκαν στα σπίτια τους και αυτό αποτέλεσε ένα δυσάρεστο γεγονός για τους εισβολείς παρόλο που κάποιοι , μετρημένοι στα δάκτυλα, έσπευσαν να προσφέρουν ανθοδέσμες στους εισβολείς υποδεχόμενοι αυτούς με απαράδεκτη δουλοπρέπεια στην είσοδο της πόλης …

Ο τότε δήμαρχος  Κ. Μερκουρίου , γνωστός για τα φιλογερμανικά του αισθήματα , με διάγγελμά του προς τους Θεσσαλονικείς τους κάλεσε… να επιστρέψουν στις ειρηνικές ασχολίες τους και να επιδείξουν εμπιστοσύνη… «προς  τον Στρατόν της Γερμανίας, όστις από της πρώτης στιγμής της εισόδου του εις την πόλιν ετήρησεν έναντι ημών στάσιν γεναιόφρονα και ιπποτικήν» διαβεβαιώνοντας πως η ζωή και η περιουσία τους δεν βρίσκονταν σε κίνδυνο …    

ΕΦΥΓΕ ΠΛΗΡΗΣ ΗΜΕΡΩΝ ΚΑΙ ΜΑΛΛΟΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΜΕΝΗ ...

ΕΦΥΓΕ ΜΑΛΛΟΝ …ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΜΕΝΗ  Η  ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ  ΘΑΤΣΕΡ …

Ανακοινώθηκε το πρωί ο θάνατος της Μάργκαρετ Θάτσερ σε ηλικία 87 ετών, η οποία υπήρξε πρωθυπουργός των Συντηρητικών στη Μεγάλη Βρετανία από το 1979 ως το 1990 συνδέοντας το όνομά της με το λεγόμενο «Θατσερισμό» στην οικονομία και στην διακυβέρνηση ενός κράτους με σκληρό και άτεγκτο τρόπο κατά παράβαση μάλιστα πολλών κοινωνικών κεκτημένων από αιώνες των εργαζομένων και του απλού και αδύναμου οικονομικά λαού.

Η Θάτσερ ανήλθε στην εξουσία το 1979 , σε ένα έτος μεγάλης πετρελαϊκής  και γενικής αναστάτωσης σε παγκόσμιο επίπεδο με αποτέλεσμα σε πολλές οικονομικά αναπτυγμένες χώρες της Δύσης να εκδηλωθεί μία σαφής συντηρητική στροφή η οποία εκφράστηκε στη Μεγάλη Βρετανία με την εκλογή ως πρωθυπουργού της Μάργκαρετ Θάτσερ του Συντηρητικού χώρου καταλαμβάνοντας μάλιστα τις 399 (από τις 635) έδρες στη Βουλή των Κοινοτήτων στις εκλογές της 4.5.1979.

Ο συντηρητισμός της Θάτσερ εκδηλώθηκε ακόμα και σ΄αυτό το προεκλογικό σλόγκαν της «σιδηράς Κυρίας» της Βρετανίας όπου με σαφήνεια που προκάλεσε εντύπωση για την ωμότητά της απέρριπτε στο σύνολό του το ως τότε αποδεκτό κοινωνικό μοντέλο των Σοσιαλιστών αναφέροντας : «…Δεν υπάρχει κοινωνία, μόνο άνδρες, γυναίκες και οικογένειες». Επρόκειτο στην ουσία για αναβίωση του πουριτανισμού του 18^ου αιώνα και του «βικτοριανού» συντηρητισμού του 19^ου αιώνα , κίνηση που γρήγορα ονομάστηκε «θατσερισμός», «νεοφιλελευθερισμός» και «νεοσυντηρητισμός» καθώς ένεκα των διεθνών προβλημάτων διέσχισε και επηρέασε τις οικονομίες όλων των Δυτικών χωρών και τα επόμενα χρόνια συνεχίζοντας να επηρεάζει τα πολιτικά πράγματα ως ακόμα και σήμερα 30 χρόνια από την άνοδο της Μάργκαρετ Θάτσερ στην εξουσία.

Ο «θατσερισμός» ανησύχησε όλη την Ευρώπη και κυρίως τα κράτη όπου υπήρχε πολυετής εφαρμογή της Κοινωνικής Πρόνοιας ως φροντίδα της πολιτείας. Όμως οι Ευρωπαίοι δεν έδειξαν τότε να αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο να επεκταθεί σε δεδομένη στιγμή και κάτω από ανάλογες συνθήκες κρίσης το φαινόμενο «Θάτσερ» και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Αυτό όμως θα γίνει με σαφήνεια αντιληπτό στις μέρες μας όπου η παγκόσμια οικονομική κρίση έπληξε ακόμα και αυτή την Ευρώπη, υπόδειγμα ως τώρα σε ολόκληρο τον κόσμο για τις κοινωνικές παροχές προς τους εργαζόμενους και τις δημοκρατικές και φιλολαϊκές πολιτικές των κυβερνήσεων της …  

Με αυτή την έννοια η 87ετής τέως «σιδηρά κυρία» της Βρετανίας θα πρέπει να απήλθε του μάταιου αυτού κόσμου μάλλον ευχαριστημένη ότι οι θεωρίες της τελικά επικράτησαν σχεδόν συνολικά ακόμα και σ΄αυτή την «Ευρωζώνη» όπου μάλιστα δεν μετέχει καν η χώρα της …