ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΗΝΥΜΑ ΕΝΟΣ ...ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ! ...

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΗΝΥΜΑ ΕΝΟΣ …ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ !

΄Εχω κάποιες αναμνήσεις από τη μακρά θητεία μου στις Τεχνικές Υπηρεσίες του Δήμου Θεσσαλονίκης που πραγματικά δεν μπορώ να ξεχάσω άλλες επειδή ήταν δυσάρεστες και άλλες επειδή μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση και τελικά τις αξιολόγησα ως ευχάριστες. Θα σας διηγηθώ σύντομα μία από τις «ευχάριστες» αναμνήσεις  την οποία θυμήθηκα σήμερα το πρωί όταν λόγω λιακάδας αποφάσισα να κάνω μία βόλτα στο πάρκο πίσω από το γήπεδο του ΑΡΗ . Το πάρκο αυτό υπόψη το μελέτησε και το κατασκεύασε με μεράκι σε χρόνο ρεκόρ η υπηρεσία μας και ήταν το καμάρι της γειτονιάς . Αντίκρισα όμως με θλίψη μία «τρικοσμική» εικόνα εγκατάλειψης με σπασμένους κάδους και παγκάκια και συνθήματα με κιτρινό-μαυρο σπρέϋ  (ένεκα προφανώς …ΑΡΗ) που δείχνει το βαθμό ενδιαφέροντος της σημερινής δημοτικής αρχής για την πόλη και ειδικά για την περιφέρεια . Μου έφερε όμως στη μνήμη ένα γεγονός που συνέβη αμέσως μετά την «επταετία» όπου όλοι μας νομίσαμε πως ήλθε η ώρα να αποκατασταθεί πλήρως η Δημοκρατία στη χώρα και αυτό εκδηλώθηκε με χιλιάδες (πολλές φορές σημαντικά) συνθήματα με σπρέϋ στους τοίχους που ζητούσαν τιμωρία των χουντικών και άλλα σχετικά . Κάποια όμως συνθήματα , κυρίως από τον λεγόμενο αντιεξουσιαστικό χώρο, παραβίαζαν άγραφους κανόνες δεοντολογίας και γράφονταν σε επιφάνειες που δεν θα έπρεπε βλάπτοντας φανερά την αισθητή της πόλης . Αυτές τις περιπτώσεις τις αντιμετώπιζε η υπηρεσία μας η οποία με ένα συνεργείο ελαιοχρωματιστών και μπογιατζήδων αποκαθιστούσε με επιμέλεια την εικόνα της πόλης ανά τακτά διαστήματα …

Υπήρξε όμως μία περίπτωση ιδιαίτερη που με στενοχώρησε πολύ . ΄Ηταν τα συνθήματα που έγραφε κάποιος «αναρχικός» (Σημ. υπέγραφε με «Α» σε κύκλο) ακριβώς πίσω από την Καμάρα , φάτσα δηλαδή με την πολυσύχναστη Εγνατία,  πάνω σ΄ένα τοίχο με μαύρη μπογιά σε εμφανή οπτοπλινθοδομή που κατασκευάστηκε για να αναδεικνύει το μνημείο κατά τον καλύτερο τρόπο. Πέρασε λοιπόν το συνεργείο μας απ΄εκεί και επανέφερε την κατάσταση στην προηγούμενη μορφή της . Όμως την άλλη μέρα ο «αναρχικός» ξανάγραψε το ίδιο ακριβώς μήνυμα για να ξαναπεράσει το συνεργείο μας και να επαναφέρει και πάλι τον τοίχο όπως ήταν. Αυτό συνεχίστηκε 2-3 φορές οπότε ο επικεφαλής του συνεργείου απηύδησε και ζήτησε να του πω τι να κάνει . Του είπα λοιπόν πώς θα πρέπει να συνεχίσει να αποκαθιστά την εικόνα του τοίχου όχι κάθε 3-4 μέρες αλλά καθημερινά εφόσον υπήρχε εκεί γραμμένο το γνωστό σύνθημα  πιστεύοντας πως θα γίνει αντιληπτό πως για όλα υπάρχουν γραπτοί και άγραφοι κανόνες που πρέπει να τηρούμε αν νοιαζόμαστε πραγματικά για τα κοινά . Όμως φαίνεται πως ο ανώνυμος –φίλος πια- «αναρχικός» το έβαλε πείσμα και  συνέχισε και αυτός να γράφει το σύνθημά του κάθε μέρα (μάλλον κάθε βράδυ…)

Αυτή η υπόθεση τράβηξε μήνες οπότε ένα πρωϊ  διαβάσαμε έκπληκτοι πάνω στον ίδιο τοίχο το σύνθημα  : «ΕΝΤΑΞΕΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑΜΕ ΠΩΣ ΕΙΧΑΜΕ ΚΑΝΕΙ ΛΑΘΟΣ ! …» Και δεν ξανάγραψαν εκεί σύνθημα …

9 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1941 : ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ...

9.4.1941 : ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΊ ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΤΗ ΘΕΕΣΑΛΟΝΙΚΗ

Πως υποδέχθηκε η ηγεσία της πόλης τους κατακτητές

Μετά την πτώση των οχυρών Ρούπελ οι 11 μεραρχίες της 12^ης Γερμανικής Στρατιάς του στρατηγού φον Λιστ εξορμούν προς τη Νότια Ελλάδα . Η 2^η Θωρακισμένη Μεραρχία «Panzer» των Γερμανών εισβολέων φτάνει από τη Γιουγκοσλαβία στο Πολύκαστρο, περνάει από την όχθη της λίμνης Δοϊράνης και από την τελείως αφύλακτη κοιλάδα του Αξιού, διεισδύει προς νότο, για να βρεθεί μπροστά στη Θεσσαλονίκη στις 8 Απριλίου 1941, αφού πέρασε τις γέφυρες του Αξιού τις οποίες οι ΄Αγγλοι οπισθοχωρώντας δεν πρόλαβαν να ανατινάξουν. Στη συνέχεια ακολουθούν σύντομες διαπραγματεύσεις του στρατιωτικού διοικητή της Θεσσαλονίκης αντιστράτηγου  Ν.Ραγκαβή και του Γερμανού διοικητή της 29^ης Γερμανικής Μεραρχίας  Αρμάτων στρατηγού Φάιελ που βρισκόταν με τα άρματά του 20 χλμ έξω από τη Θεσσαλονίκη, για κατάπαυση των εχθροπραξιών και παράδοση της πόλης άνευ όρων. Η πρόταση των Γερμανών έγινε δεκτή και την επομένη , σαν σήμερα 9 Απριλίου 1941 στις 7 το πρωί, υπογράφεται στο κτίριο της Γερμανικής Σχολής Θεσσαλονίκης από τον αντιστράτηγο Κ.Μπακόπουλο (διοικητή της στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας ΤΣΑΜ) και τον Γερμανό στρατηγό Φάιελ η παράδοση της Θεσσαλονίκης . Και στις 8 το πρωί της ίδιας ημέρας , 9 Απριλίου 1941, ημέρα Τετάρτη, οι Γερμανοί εισβολείς μπαίνουν στη Θεσσαλονίκη με επικεφαλής τον ταξίαρχο Βερστ .

Η τελευταία πράξη του δράματος για τη Θεσσαλονίκη έλαβε χώρα στην πλατεία Βαρδαρίου όπου η πολιτική, στρατιωτική και πνευματική  «ηγεσία» παρέδωσε την πόλη στους Γερμανούς . Παρόντες ήταν:  ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Γεννάδιος, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνος Μερκουρίου και ο στρατιωτικός διοικητής Θεσσαλονίκης Νικόλαος Ραγκαβής, ενώ χρέη «διερμηνέα» άσκησε ο γερμανομαθής καθηγητής της Σχολής Νομικών και Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και σφόδρα γερμανόφιλος Περικλής Βιζουκίδης.

Αμέσως μετά την παράδοση της πόλης το στρατηγείο των Γερμανών εγκαταστάθηκε προσωρινά στο ξενοδοχείο «Ριτζ» της πλατείας Ελευθερίας και άρχισε να εκδίδει διαταγές.

 Όταν όμως τα τανκς της Γ΄ Γερμανικής Μεραρχίας μπήκαν σαν σήμερα το 1941 στη Θεσσαλονίκη, βρήκαν κυριολεκτικά μία πόλη έρημη από κατοίκους. Οι Θεσσαλονικείς, που γεύτηκαν ως κάτοικοι μεγάλης πόλης, πρώτοι την πικρή γεύση της γερμανικής Κατοχής, κλείστηκαν στα σπίτια τους και αυτό αποτέλεσε ένα δυσάρεστο γεγονός για τους εισβολείς παρόλο που κάποιοι , μετρημένοι στα δάκτυλα, έσπευσαν να προσφέρουν ανθοδέσμες στους εισβολείς υποδεχόμενοι αυτούς με απαράδεκτη δουλοπρέπεια στην είσοδο της πόλης …

Ο τότε δήμαρχος  Κ. Μερκουρίου , γνωστός για τα φιλογερμανικά του αισθήματα , με διάγγελμά του προς τους Θεσσαλονικείς τους κάλεσε… να επιστρέψουν στις ειρηνικές ασχολίες τους και να επιδείξουν εμπιστοσύνη… «προς  τον Στρατόν της Γερμανίας, όστις από της πρώτης στιγμής της εισόδου του εις την πόλιν ετήρησεν έναντι ημών στάσιν γεναιόφρονα και ιπποτικήν» διαβεβαιώνοντας πως η ζωή και η περιουσία τους δεν βρίσκονταν σε κίνδυνο …    

ΕΦΥΓΕ ΠΛΗΡΗΣ ΗΜΕΡΩΝ ΚΑΙ ΜΑΛΛΟΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΜΕΝΗ ...

ΕΦΥΓΕ ΜΑΛΛΟΝ …ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΜΕΝΗ  Η  ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ  ΘΑΤΣΕΡ …

Ανακοινώθηκε το πρωί ο θάνατος της Μάργκαρετ Θάτσερ σε ηλικία 87 ετών, η οποία υπήρξε πρωθυπουργός των Συντηρητικών στη Μεγάλη Βρετανία από το 1979 ως το 1990 συνδέοντας το όνομά της με το λεγόμενο «Θατσερισμό» στην οικονομία και στην διακυβέρνηση ενός κράτους με σκληρό και άτεγκτο τρόπο κατά παράβαση μάλιστα πολλών κοινωνικών κεκτημένων από αιώνες των εργαζομένων και του απλού και αδύναμου οικονομικά λαού.

Η Θάτσερ ανήλθε στην εξουσία το 1979 , σε ένα έτος μεγάλης πετρελαϊκής  και γενικής αναστάτωσης σε παγκόσμιο επίπεδο με αποτέλεσμα σε πολλές οικονομικά αναπτυγμένες χώρες της Δύσης να εκδηλωθεί μία σαφής συντηρητική στροφή η οποία εκφράστηκε στη Μεγάλη Βρετανία με την εκλογή ως πρωθυπουργού της Μάργκαρετ Θάτσερ του Συντηρητικού χώρου καταλαμβάνοντας μάλιστα τις 399 (από τις 635) έδρες στη Βουλή των Κοινοτήτων στις εκλογές της 4.5.1979.

Ο συντηρητισμός της Θάτσερ εκδηλώθηκε ακόμα και σ΄αυτό το προεκλογικό σλόγκαν της «σιδηράς Κυρίας» της Βρετανίας όπου με σαφήνεια που προκάλεσε εντύπωση για την ωμότητά της απέρριπτε στο σύνολό του το ως τότε αποδεκτό κοινωνικό μοντέλο των Σοσιαλιστών αναφέροντας : «…Δεν υπάρχει κοινωνία, μόνο άνδρες, γυναίκες και οικογένειες». Επρόκειτο στην ουσία για αναβίωση του πουριτανισμού του 18^ου αιώνα και του «βικτοριανού» συντηρητισμού του 19^ου αιώνα , κίνηση που γρήγορα ονομάστηκε «θατσερισμός», «νεοφιλελευθερισμός» και «νεοσυντηρητισμός» καθώς ένεκα των διεθνών προβλημάτων διέσχισε και επηρέασε τις οικονομίες όλων των Δυτικών χωρών και τα επόμενα χρόνια συνεχίζοντας να επηρεάζει τα πολιτικά πράγματα ως ακόμα και σήμερα 30 χρόνια από την άνοδο της Μάργκαρετ Θάτσερ στην εξουσία.

Ο «θατσερισμός» ανησύχησε όλη την Ευρώπη και κυρίως τα κράτη όπου υπήρχε πολυετής εφαρμογή της Κοινωνικής Πρόνοιας ως φροντίδα της πολιτείας. Όμως οι Ευρωπαίοι δεν έδειξαν τότε να αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο να επεκταθεί σε δεδομένη στιγμή και κάτω από ανάλογες συνθήκες κρίσης το φαινόμενο «Θάτσερ» και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Αυτό όμως θα γίνει με σαφήνεια αντιληπτό στις μέρες μας όπου η παγκόσμια οικονομική κρίση έπληξε ακόμα και αυτή την Ευρώπη, υπόδειγμα ως τώρα σε ολόκληρο τον κόσμο για τις κοινωνικές παροχές προς τους εργαζόμενους και τις δημοκρατικές και φιλολαϊκές πολιτικές των κυβερνήσεων της …  

Με αυτή την έννοια η 87ετής τέως «σιδηρά κυρία» της Βρετανίας θα πρέπει να απήλθε του μάταιου αυτού κόσμου μάλλον ευχαριστημένη ότι οι θεωρίες της τελικά επικράτησαν σχεδόν συνολικά ακόμα και σ΄αυτή την «Ευρωζώνη» όπου μάλιστα δεν μετέχει καν η χώρα της …

H "ΔΗΜΟΤΙΚΗ" ΓΛΩΣΣΑ ΕΠΙΣΗΜΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

8 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1976 : Η «δημοτική» επίσημη γλώσσα του κράτους …

Σαν σήμερα , στις 8 Απριλίου 1976, ψηφίζεται από την Ελληνική Βουλή το σχέδιο νόμου με τίτλο «Περί οργανώσεως και διοικήσεως της γενικής Εκπαιδεύσεως και καθίσταται Νόμος του κράτους με αριθμό 309/1976. Με το νόμο αυτό , έπειτα από εισήγηση του τότε υπουργού Παιδείας Γ.Ράλλη, ορίζεται η Νεοελληνική γλώσσα ως επίσημη γλώσσα διδασκαλίας στην Ελλάδα και ως γλώσσα των διδακτικών βιβλίων σε όλες τις βαθμίδες της Γενικής Εκπαίδευσης.

Ο εισηγητής του νομοσχεδίου μεταξύ άλλων ανέφερε χαρακτηριστικά στην εισήγησή του : «Καθαρεύουσα και δημοτική είναι γνήσια τέκνα της Αρχαίας Ελληνικής. Η καθαρεύουσα, όμως, σαν πρωτότοκη, απεβίωσε. Και σήμερα, με το νομοσχέδιο, υπογράφουμε τη ληξιαρχική πράξη θανάτου της».

Είναι άξιο αναφοράς πως όταν πήρε το λόγο ο εισηγητής του Κέντρου εκπαιδευτικός και φιλόσοφος Ευάγγελος Παπανούτσος , ένας από τους τελευταίους «δημοτικιστές» στην ιστορία της γλώσσας μας, ολόκληρη η Βουλή τον παρακολούθησε με φανερό σεβασμό και έντονο ενδιαφέρον, ενώ το τέλος της ομιλίας του καλύφθηκε με θερμά χειροκροτήματα απ΄όλες τις πτέρυγες της Βουλής.

Η ψήφιση του νόμου 309/1976 δεν προέκυψε ξαφνικά και τυχαία, αφού το θέμα είχε μακρά προϊστορία και πολλές και ενδιαφέρουσες φάσεις σκληρών αγώνων, με βαρύτατο μάλιστα τίμημα για σημαντικούς ανθρώπους που αγωνίστηκαν με πάθος για την επίλυση του προβλήματος αντιμετωπίζοντας συχνά σκοταδιστικές αντιδράσεις και δόλιες και παρακμιακές συμπεριφορές από το χώρο των εκάστοτε κρατούντων. Στον αγώνα αυτό η Θεσσαλονίκη με το Πανεπιστήμιό της και τους πρωτοπόρους δασκάλους-μεταρρυθμιστές, έχει να επιδείξει μέγα έργο και προσφορά καθώς αποτέλεσε το «κέντρο» του «δημοτικισμού» για ολόκληρη την Ελλάδα (Γληνός, Τριανταφυλλίδης, Δελμούζος, Κουντουράς, Κάστανος, Κακριδής, Πελεκίδης, Κυριακίδης, Σιγάλας, Θεοδωρίδης, Χαριτωνίδης, Αποστολάκης , Ρωμαίος , Ιμβριώτης,  Τσούντας , Θεοδωρακόπουλος , Κριαράς κ.ά.). ΄Ενας μάλιστα από τους κύριους συμβούλους και συνεργάτες του τότε υπουργού Παιδείας Γ. Ράλλη που έφερε στη Βουλή το σχετικό νομοσχέδιο, ήταν ο καθηγητής και ακαδημαϊκός Εμμανουήλ Κριαράς, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης από το 1950 …

6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ Ι941: ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

 Σαν σήμερα , στις 6 Απριλίου 1941, τα γερμανικά στρατεύματα εισβάλλουν ταυτόχρονα στη Γιουγκοσλαβία και στην Ελλάδα. Προηγουμένως, στις 5.20΄το πρωί (Κυριακή των Βαϊων) ο Γερμανός πρεσβευτής στην Αθήνα Βίκτορ ΄Ερμπαχ – Σένμπεργκ επέδωσε στον ΄Ελληνα πρωθυπουργό Αλέξανδρο Κορυζή διακοίνωση με την οποία απλά γνωστοποιούνταν η γερμανική εισβολή στη χώρα μας που άρχιζε την ίδια ώρα. Στη γερμανική διακοίνωση αναφερόταν μεταξύ άλλων και ο λόγος για τον οποίο η Γερμανία κήρυσσε τον πόλεμο κατά της Ελλάδας: «…Η αιτία είναι σαφής. Η Ελλάς έχει αφήσει να παρασυρθεί τόσο πολύ από την αγγλόφιλον  πολιτικήν της, ώστε να μην είναι κυρία των αποφάσεών της».

Επικεφαλής των γερμανικών στρατευμάτων της Βέρμαχτ εναντίον της Ελλάδας και της Γιουγκοσλαβίας ήταν ο Γερμανός στρατάρχης Βίλχελμ φον Λιστ ο οποίος εφάρμοσε στην περίπτωση τον λεγόμενο «Αστραπιαίο Πόλεμο» (Blitzkrieg) των Γερμανών με την άμεση κινητοποίηση μεγάλων στρατιωτικών δυνάμεων σε ελάχιστο χρόνο. Ο «Αστραπιαίος Πόλεμος» όμως των Γερμανών , ενώ είχε εμφανή αποτελέσματα στη Γιουγκοσλαβία, δεν είχε την ίδια επιτυχία στα ελληνικά μέτωπα όπου η αντίσταση των Ελλήνων υπήρξε σθεναρή καθηλώνοντας τους επιδρομείς παρά την φανερή υπεροπλία τους. Αμέσως με την επίδοση του τελεσιγράφου από τους Γερμανούς στον ΄Ελληνα πρωθυπουργό εκδηλώνεται και η πρώτη επίθεση γερμανικών δυνάμεων κατά ελληνικών φυλακίων στα υψώματα Καλέ Μπαϊρ και Ντεμίρ Καπού του όρους Μπέλες (Κερκίνη) . Στη συνέχεια η γερμανική επίθεση κατά των ελληνικών προφυλακών επεκτείνεται σε όλο το μέτωπο από το λεγόμενο «Τριεθνές» στο Δυτικό Μπέλες μέχρι βόρεια της Κομοτηνής.  Μόνο μετά από ένα 24ωρο σκληρών και πολυαίμακτων μαχών, οι Γερμανοί παρακάμπτοντας τις ελληνικές οχυρές θέσεις κατέλαβαν τα οχυρά Νυμφαίας και Εχίνου στρεφόμενοι στη συνέχεια κατά του μεγάλης στρατηγικής σημασίας οχυρό Ρούπελ το οποίο υπερασπίζονταν με ηρωικό τρόπο 2.900 ΄Ελληνες αξιωματικοί και στρατιώτες. Οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν τις πλέον επίλεκτες μονάδες τους προκειμένου να αποκόψουν και να κυκλώσουν απ΄όλες τις πλευρές τα οχυρά Ρούπελ. Παρ΄όλα αυτά και παρά τη χρήση του γερμανικού πυροβολικού, της γερμανικής αεροπορίας και ισχυρών δυνάμεων πεζικού, τα οχυρά αντιστάθηκαν επί δύο ημέρες, καθυστερώντας την γερμανικό έφοδο. Τα οχυρά συνέχιζαν να αμύνονται ακόμα και όταν είχε υπογραφεί στις 9 Απριλίου συνθηκολόγηση με τη Γερμανία…                                                                         Ο Γερμανός στρατηγός Πάουελ Χάσε σε άρθρο του σε γερμανική εφημερίδα με τίτλο «Οι αντρείοι ΄Ελληνες» έγραψε για την εποποιία των οχυρών:

«…Τα επιτεθέντα συντάγματα είχον ήδη πείραν διασπάσεως ωχυρωμένων γραμμών εκ προηγουμένων εκστρατειών εις τας οποίας είχον μετάσχει. Οι ΄Ελληνες όμως φρουροί των οχυρών ημύνθησαν παρά τα φλογοβόλα και τας χειρομβοβίδας , μετά σκληρού φανατισμού, ανάλογον του οποίου εις ουδεμίαν των προηγουμένων εκστρατειών είχον συναντήσει οι Γερμανοί στρατιώται. Εφόσον και ένας ακόμη στρατιώτης ηδύνατο να παραμένη εις το οχυρόν του, επυροβόλει» …

Μετά την πτώση των οχυρών , οι 11 μεραρχίες της 12^ης Γερμανικής Στρατιάς του στρατηγού φον Λιστ εξορμούν προς τα νότια της Ελλάδας. Η 2^η Θωρακισμένη Μεραρχία «Panzer» των Γερμανών φτάνει από τη Γιουγκοσλαβία στο Πολύκαστρο, περνάει από την όχθη της λίμνης Δοϊράνης και από την τελείως αφύλακτη κοιλάδα του Αξιού , διεισδύει προς νότο, για να βρεθεί μπροστά στη Θεσσαλονίκη στις 8 Απριλίου 1941, αφού πέρασε τις γέφυρες του Αξιού τις οποίας οι ΄Αγγλοι οπισθοχωρώντας δεν πρόλαβαν να ανατινάξουν…

5 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1935 ΕΚΤΕΛΕΙΤΑΙ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ Ο ΕΠΙΛΑΡΧΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΒΟΛΑΝΗΣ

 Σαν σήμερα , στις 5 Απριλίου 1935 , παρά τις αντιδράσεις πανταχόθεν εκτελείται στη Θεσσαλονίκη ο φλογερός δημοκράτης αξιωματικός Στυλιανός Βολάνης , επίλαρχος της Μεραρχίας Σερρών , για να γραφεί μία από τις πιο σκοτεινές σελίδες της Νεότερης ιστορίας της Ελλάδας που καθόλου δεν μας τιμά ως λαό και χώρα …

Όπως είναι γνωστό η Ελλάδα , παρά τη σκληρή δοκιμασία της Μικρασιατικής Καταστροφής του ΄22 , με τις πληγές ανοικτές από τις αλλεπάλληλες πολεμικές συγκρούσεις και με την οικονομία της κατεστραμμένη , ενεπλάκη κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου 1918-1939 σε πολλά κινήματα στο εσωτερικό της με κύρια αιτία τον φρικτό «Διχασμό» ο οποίος συνεχίζει ακόμα και σήμερα να μας απειλεί παρά το ότι πέρασαν από τότε δεκάδες χρόνια .

 Ένα από αυτά τα κινήματα ήταν και το στασιαστικό κίνημα που ξέσπασε στην Ελλάδα την 1η Μαρτίου 1935 με πρωταγωνιστές «βενιζελικούς» αξιωματικούς οι οποίοι κινήθηκαν για να προστατεύσουν το δημοκρατικό πολίτευμα στη χώρα μετά την απειλή από την τότε κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη να επαναφέρει στην εξουσία τον τέως βασιλιά Γεώργιο Β΄. 

Το κίνημα , ανοργάνωτο όπως ήταν, απέτυχε για να ακολουθήσει ένα αληθινό πογκρόμ αντεκδικήσεων από τους «βασιλικούς» αξιωματικούς σε βάρος των κινηματιών που είχε ως συνέπεια να απομακρυνθούν από το στρατό άξιοι και δημοκράτες αξιωματικοί σε μια περίοδο που η Ευρώπη άρχισε να ανησυχεί από τα σύννεφα του επερχόμενου πολέμου .

 Ανάμεσα στα θύματα της εμφύλιας αυτής σύγκρουσης ήταν και ο φλογερός δημοκράτης αξιωματικός Στυλιανός Βολάνης , επίλαρχος της Μεραρχίας Σερρών, που κινήθηκε κατά των «βασιλικών» στρατευμάτων και έλαβε μέρος εκτελώντας εντολές ανωτέρων του στη μάχη του Στρυμόνα όπου και συνελήφθη.

Ο Στυλιανός Βολάνης ήταν γνωστός στο στράτευμα αλλά και πέραν αυτού για το εξαίρετο ήθος του και τα πατριωτικά του αισθήματα. Καταγόταν από παλιά ιστορική οικογένεια της Κωνσταντινούπολης η οποία μετά την ΄Αλωση έφυγε και εγκαταστάθηκε στην Κρήτη .

 Ακόμα ο θείος του Γεώργιος Βολάνης, υπήρξε γνωστός μακεδονομάχος με μεγάλη δράση που αγωνίστηκε με σθένος για την απελευθέρωση της Μακεδονίας κατά τον Μακεδονικό Αγώνα των ετών 1904-1908 . Όμως όλα αυτά δεν ελήφθησαν καν υπόψη από το Στρατοδικείο της Θεσσαλονίκης , στο οποίο οδηγήθηκε μετά τη σύλληψή του. 

΄Υστερα από μία δίκη παρωδία, με διορισμένους μάρτυρες κατηγορίας ,το δικαστήριο έλαβε μία τελείως παράλογη και αναιτιολόγητη απόφαση που συγκλόνισε τους πάντες καταδικάζοντας το φλογερό δημοκράτη αξιωματικό Βολάνη στην εσχάτη των ποινών επειδή απλά υπάκουσε στις εντολές των ανωτέρων του λαμβάνοντας μέρος στο κίνημα μαζί με άλλους συναδέλφους του αξιωματικούς .

Ο Βολάνης εκτελέστηκε το πρωί της 5ης Απριλίου 1935 στο συνήθη τόπο εκτελέσεων «όπισθεν του Επταπυργίου» αναφωνώντας «Ζήτω η Δημοκρατία» . Τη «χαριστική βολή» μάλιστα ,σύμφωνα με ένα βάρβαρο στρατιωτικό κανονισμό, την έδωσε ο νεότερος υπαξιωματικός του Συντάγματος Ιππικού Θεσσαλονίκης που έτυχε να είναι και προσωπικός φίλος του καταδικασθέντος , ο Θωμάς Κωστόπουλος, ο οποίος υπέστη από το γεγονός αυτό σοβαρό νευρικό και ψυχολογικό κλονισμό.

 Ο επικεφαλής του εκτελεστικού αποσπάσματος αξιωματικός της χωροφυλακής Σ. Λυρικός άφησε μία συγκλονιστική εξιστόρηση των τελευταίων δραματικών ωρών του αδικοχαμένου Βολάνη.

Ανάμεσα στα άλλα ο Λυρικός γράφει το τι ακολούθησε αμέσως μετά την εκτέλεση του επίλαρχου :
«…΄Ολως αιφνιδίως- γράφει ο Λυρικός - μετά την εκτέλεσιν παρουσιάσθη πλησίον του νεκρού μια νέα μελανοφορούσα (πιθανώς μνηστή του) και εναπέθεσεν μίαν ανθοδέσμην…» και καταλήγει:
«Δυστυχώς πολλάκις εις ανωμάλους καταστάσεις πολλά τα ανώματα σημειούνται καθόσον το δίκαιον εκφεύγει των ανθρωπίνων χειρών»

Όπως προκύπτει η εκτέλεση του επίλαρχου Στυλιανού Βολάνη έγινε κάτω από την πίεση των φανατικών και αδιάλλακτων πολιτικών του αντιπάλων και μάλιστα «εξ υφαρπαγής» καθώς ο τότε πρωθυπουργός Παναγής Τσαλδάρης δεν γνώριζε απολύτως τίποτα . 

Μάλιστα αναφέρεται πως όταν πληροφορήθηκε ο Τσαλδάρης το δραματικό γεγονός της εκτέλεσης του Βολάνη, υπέστη νευρικό κλονισμό και για κάποιες μέρες απείχε από την άσκηση των πρωθυπουργικών του καθηκόντων …